دوره 24، شماره 147 - ( بهار 1404(خرداد)، 1404 )
جلد 24 شماره 147 صفحات 341-325 |
برگشت به فهرست نسخه ها
گروه روانشناسی، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی ، بوشهر، ایران. ، Asghar.mousavi@iau.ac.ir
چکیده: (393 مشاهده)
زمینه: اختلال اضطراب اجتماعی در زنان سرپرست خانوار اغلب با نگرانی مفرط و خودانتقادی مزمن همراه است که عملکرد روزانه را به شدت تحت تأثیر قرار میدهد. اگرچه درمان متمرکز بر شفقتورزی اثربخشی خود را در اختلالات اضطرابی نشان داده است، اما تأثیرات خاص آن بر نگرانی و خودکمبینی در این جمعیت آسیبپذیر که ارتباط واضحی با تداوم اضطراب اجتماعی دارند، هنوز بررسی نشده است.
هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقتورزی بر نگرانی و خودکم بینی زنان سرپرست خانوار مبتلا به اضطراب اجتماعی بود.
روش: روش پژوهش حاضر، نیمهآزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زنان سرپرست خانوار تحت پوشش اداره بهزیستی شهرستان اندیمشک تشکیل دادند. نمونه پژوهش شامل 30 نفر از زنان سرپرست خانوار تحت پوشش اداره بهزیستی شهرستان اندیمشک بود که به روش نمونهگیری هدفمند و با توجه به ملاکهای ورود و خروج از مطالعه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و گواه گمارده شدند. گروه آزمایشی 8 جلسه 60 دقیقهای درمان مبتنی بر شفقتورزی (سعیدی و خلعتبری، 1399) را دریافت کرد و گروه گواه هیچ مداخلهای دریافت نکرد. برای جمع آوری دادهها از پرسشنامههای اضطراب اجتماعی (کانور و همکاران، 2000)، نگرانی پنسیلوانیا (مایر و میلر، 1990) و خودکم بینی (گیلبرت و همکاران، 2007) استفاده شد. تجزیه و تحلیل یافتهها با استفاده از نرم افزار SPSS-27 و از طریق آزمون تحلیل واریانس آمیخته با اندازهگیری مکرر صورت گرفت.
یافتهها: نتایج نشان داد درمان مبتنی بر شفقتورزی بر کاهش نگرانی و خودکم بینی در زنان سرپرست خانوار مبتلا به اضطراب اجتماعی اثربخش بود (01/0p<). همچنین اثر مداخله پس از پیگیری دو ماهه حفظ شده است.
نتیجهگیری: درمان مبتنی بر شفقت ورزی میتواند به عنوان یک روش مؤثر در کاهش نگرانی و خودکم بینی زنان سرپرست خانوار مبتلا به اضطراب اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد. با توجه به پایداری اثرات درمان پس از دوره پیگیری دو ماهه، میتوان این روش را به عنوان یک مداخله مؤثر و پایدار در مراکز مشاوره و کلینیکهای رواندرمانی برای این گروه آسیبپذیر پیشنهاد داد.
هدف: هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر شفقتورزی بر نگرانی و خودکم بینی زنان سرپرست خانوار مبتلا به اضطراب اجتماعی بود.
روش: روش پژوهش حاضر، نیمهآزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زنان سرپرست خانوار تحت پوشش اداره بهزیستی شهرستان اندیمشک تشکیل دادند. نمونه پژوهش شامل 30 نفر از زنان سرپرست خانوار تحت پوشش اداره بهزیستی شهرستان اندیمشک بود که به روش نمونهگیری هدفمند و با توجه به ملاکهای ورود و خروج از مطالعه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایشی و گواه گمارده شدند. گروه آزمایشی 8 جلسه 60 دقیقهای درمان مبتنی بر شفقتورزی (سعیدی و خلعتبری، 1399) را دریافت کرد و گروه گواه هیچ مداخلهای دریافت نکرد. برای جمع آوری دادهها از پرسشنامههای اضطراب اجتماعی (کانور و همکاران، 2000)، نگرانی پنسیلوانیا (مایر و میلر، 1990) و خودکم بینی (گیلبرت و همکاران، 2007) استفاده شد. تجزیه و تحلیل یافتهها با استفاده از نرم افزار SPSS-27 و از طریق آزمون تحلیل واریانس آمیخته با اندازهگیری مکرر صورت گرفت.
یافتهها: نتایج نشان داد درمان مبتنی بر شفقتورزی بر کاهش نگرانی و خودکم بینی در زنان سرپرست خانوار مبتلا به اضطراب اجتماعی اثربخش بود (01/0p<). همچنین اثر مداخله پس از پیگیری دو ماهه حفظ شده است.
نتیجهگیری: درمان مبتنی بر شفقت ورزی میتواند به عنوان یک روش مؤثر در کاهش نگرانی و خودکم بینی زنان سرپرست خانوار مبتلا به اضطراب اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد. با توجه به پایداری اثرات درمان پس از دوره پیگیری دو ماهه، میتوان این روش را به عنوان یک مداخله مؤثر و پایدار در مراکز مشاوره و کلینیکهای رواندرمانی برای این گروه آسیبپذیر پیشنهاد داد.
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |