دوره 18، شماره 78 - ( 6-1398 )                   جلد 18 شماره 78 صفحات 635-646 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشگاه تهران، دانشکده روان شناسی
چکیده:   (1705 مشاهده)
زمینه: مطالعات نشان داده است که از طریق صمیمیت زناشویی می­ توان سازگاری زناشویی را پیش بینی کرد اما آیا از طریق تعامل صمیمیت زناشویی و دشواری تنظیم هیجان می­ توان به پیش بینی دقیق­ تری از سازگاری زناشویی دست یافت؟ هدف: هدف پژوهش حاضر پیش‌بینی سطوح سازگاری زناشویی بر اساس متغیرهای صمیمیت زناشویی و دشواری تنظیم هیجان بود. روش: روش این پژوهش همبستگی بود. تعداد 72 زوج از زوجینی که به مراکز مشاوره شهر شاهرود مراجعه نمودند، در این پژوهش شرکت کردند. از آنها خواسته شد که به پرسشنامه‌های سازگاری زناشویی اسپانیر (1976)، صمیمیت زناشویی باگاروزی (2001) و دشواری تنظیم هیجان گرتز و رومر (2004) را تکمیل کنند. برای تحلیل داده ­ها از همبستگی و رگرسیون گام به گام استفاده شد.  یافته­ ها: نتایج پژوهش نشان داد که سازگاری زناشویی توسط صمیمیت زناشویی و تنظیم هیجان قابل پیش‌بینی بود. تنظیم هیجان و مؤلفه‌های آن سهم بیشتری در پیش‌بینی سازگاری زناشویی نسبت به صمیمیت زناشویی ایفا می‌کند. عدم پذیرش هیجان‌های منفی، دشواری در مهار رفتارهای تکانشی، دستیابی محدود به راهبردهای اثربخش و فقدان آگاهی هیجانی از مؤلفه‌های دشواری تنظیم هیجان و صمیمیت عاطفی، روانشناختی، جنسی، اجتماعی - تفریحی از مؤلفه‌های صمیمیت زناشویی سهم بیشتری در پیش‌بینی سازگاری زناشویی ایفا می‌کنند (01/0p<). نتیجه ­گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که زوجینی که صمیمیت زناشویی بالاتری داشته و توانایی بیشتری در کنترل هیجانات دارند، سازگاری زناشویی بیشتری دارند.
 
متن کامل [PDF 642 kb]   (1004 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1398/3/8 | پذیرش: 1398/7/18 | انتشار: 1398/7/29