fa کاربرد پارادوکس درمانی برای درمان اختلال بدشکلی بدنی: مطالعه موردی عمومى General پژوهشي Research <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Tahoma;"><span style="font-size:12px;"><strong>زمینه:</strong> اختلال بدشکلی بدنی (<span dir="LTR">BDD</span>)، به عنوان یک وضعیت بالینی ناتوان کننده، اگر درمان نشود به یک بیماری مزمن تبدیل خواهد شد. بنابر این، درمان <span dir="LTR">BDD</span> یک نیاز فوری بالینی محسوب می&shy; شود. <strong>هدف: </strong>یکی از اهداف این مقاله، معرفی اصول و فنون یک مدل جدید روان&shy; درمانی برای اختلال&shy; های روانشناختی با عنوان اختصاری <span dir="LTR">PTC</span> (پارادوکس + برنامه زمانی = درمان) است. هدف دوم، سنجش نتایج کاربرد مدل رواندرمانی <span dir="LTR">PTC</span> برای درمان اختلال بدشکلی بدنی است. <strong>روش:</strong> پژوهش حاضر یک مطالعه موردی بالینی است. در این مقاله، فرآیند و نتایج درمان <span dir="LTR">PTC</span> برای یک بیمار زن 33 ساله مبتلا به <span dir="LTR">BDD</span> به طور کامل گزارش می &shy;شود. مقیاس بدشکی بدنی ادراک شده (<span dir="LTR">PBDS</span>)، مقیاس افسردگی بک (<span dir="LTR">BDI</span>)، مقیاس اضطراب بک (<span dir="LTR">BAI</span>) و مقیاس درجه بندی ذهنی نتایج درمان (<span dir="LTR">TOSRS</span>) توسط بیمار تکمیل شد. <strong>یافته&shy; ها: </strong>نتایج درمان پنج جلسه &shy;ای <span dir="LTR">PTC</span> برای این بیمار، به&shy; طور کامل موفقیت آمیز بود. پیگیری&shy; های 24 ماهه و 36 ماهه نیز نشان داد که تغییرات درمانی از ثبات و استمرار برخوردار بوده و در این دوره هیچ بازگشتی صورت نگرفته است. نتایج درمان این بیمار، تأثیرات درمانی عمیق و پایدار مدل روان&shy; درمانی <span dir="LTR">PTC</span> را در کوتاه&shy; ترین زمان ممکن برای درمان <span dir="LTR">BDD</span> تأیید می&shy; کند. مکانیسم &shy;های تأثیرگذاری &quot;برنامه زمانی پارادوکسی&quot; و انطباق آنها با نتایج درمان بیمار در این مقاله تشریح شده است. <strong>نتیجه&shy; گیری:</strong> مدل رواندرمانی <span dir="LTR">PTC</span>، به عنوان رویکردی بسیار کوتاه&shy; مدت، ساده، تأثیرگذار، کارآمد، و در عین حال اقتصادی برای درمان <span dir="LTR">BDD</span> معرفی و پیشنهاد می&shy; شود.</span></span><span dir="LTR"><span style="font-family:Times New Roman,serif;"></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><strong>Background:</strong> As a debilitating clinical condition, if Body Dysmorphic Disorder (BDD) is untreated will turn to a chronic illness. Therefore, the treatment of BDD is considered as an urgent clinical need. <strong>Aims: </strong>Introduction of the principles and techniques of a new psychotherapeutic model for the treatment of psychological disorders, shortly named PTC (Paradox + Timetable = Cure), is one of the objectives if this paper. Evaluating the effectiveness of PTC model for the treatment of BDD is the second objective. <strong>Method:</strong> The present study is an evidence-based clinical case study. The PTC therapy process and outcomes for a 33-year old woman suffering from BDD is fully described in the present article. <strong>Results:</strong> Results of a five-session PTC therapy for the patient indicated that the treatment outcomes were completely successful. A 24- and 36-month follow-up also revealed that the therapeutic changes were stable and continued during which no relapse was happened. Treatment outcomes for the patient confirm the deep and permanent effects of the PTC psychotherapeutic model in the shortest possible time for the treatment of BDD. The influential mechanisms of &ldquo;paradoxical timetable&rdquo; and its adjustment to the treatment outcomes of the patient are explained in the present article. <strong>Conclusions: </strong>The PTC psychotherapeutic model, as a very short-term, simple, effective, efficient, and yet economical approach is introduced and suggested for the treatment of BDD.</div> روان درمانی, پارادوکس, برنامه زمانی, اختلال بدشکلی بدنی Psychotherapy, paradox, timetable, body dysmorphic disorder 1371 1387 http://psychologicalscience.ir/browse.php?a_code=A-10-1-155&slc_lang=fa&sid=1 MohammadAli Besharat محمدعلی بشارت 100319475328460010386 100319475328460010386 Yes Professor, Department of Psychology, University of Tehran, Tehran, Iran استاد، گروه روانشناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران (نویسنده مسئول)