fa اثربخشی زوج درمانی مثبت نگر و پذیرش و تعهد بر میل به طلاق تخصصي Special كاربردي Applicable <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Tahoma;"><strong><span style="color:#a42898;"><span style="font-size:10.0pt;">زمینه: </span></span></strong><span style="font-size:10.0pt;">تحقیقات نشان داده است روان&shy; درمانی مثبت&shy; گرا به سازگاری زناشویی و کاهش میل به طلاق در زوجین منجر می‌شود. از سوی دیگر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در کاهش مواردی همچون کشمکش و منازعه، سازگای و تعهد به معنای داشتن زندگی غنی و پرمعنا مؤثر بوده است اما در زمینه مقایسه این دو رویکرد شکاف تحقیقاتی وجود دارد.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="color:#a42898;"><span style="font-size:10.0pt;">هدف:</span></span></strong><span style="font-size:10.0pt;"> هدف این پژوهش مقایسه اثر بخشی زوج&shy; درمانی مثبت&shy; نگر و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش میل به طلاق در زوجین بود.</span><span style="font-size:10.0pt;"></span><br> <strong><span style="color:#a42898;"><span style="font-size:10.0pt;">روش:</span></span></strong> <span style="font-size:10.0pt;">روش پژوهش حاضر از نوع شبه&shy; آزمایشی با طرح پیش &shy;آزمون - پس &shy;آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین خواهان میل به طلاق بود که جهت زوج&shy;درمانی به مراکز مشاوره خانواده شهر ایرانشهر در سال 1399 مراجعه نموده بودند. 45 زوج به روش دردسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند و سپس به طور تصادفی در دو گروه 30 نفری آزمایش و یک گروه 30 نفری گواه تقسیم شدند. شرکت کنندگان به پرسشنامه میل به طلاق روزلت، جانسون و مورو (1986) پاسخ دادند. آموزش زوج &shy;درمانی&shy; مثبت &shy;نگر سلیگمن و سیکزنت میهالی (2000) و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد هیز، استروساحل و ویلسون (2012) در 8 جلسه 90 دقیقه&shy; ای بر روی گروه‌های آزمایش اجرا و پس از اتمام جلسات پس &shy;آزمون انجام شد. در پایان بعد از اجرای پس آزمون نتایج با آزمون تحلیل کوواریانس مورد تحلیل قرار گرفت.</span><br> <strong><span style="color:#a42898;"><span style="font-size:10.0pt;">یافته&shy; ها:</span></span></strong><span style="font-size:10.0pt;"> نتایج نشان داد آموزش زوج&shy; درمانی&shy; مثبت &shy;نگر و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد درکاهش میل به طلاق در زوجین مؤثر بوده است (0/01&nbsp;</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P<</span></span><span style="font-size:10.0pt;">). همچنین آموزش زوج درمانی مثبت&shy;نگر نسبت به درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد تأثیر معنی &shy;دارتری داشت (0/01</span><span dir="LTR"><span style="font-size:8.0pt;">P<</span></span><span style="font-size:10.0pt;">).</span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="color:#a42898;"><span style="font-size:10.0pt;">نتیجه‌گیری:</span></span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;"> با توجه به اینکه هر دو مداخله دارای تأثیر قدرتمندی بر کاهش میل به طلاق داشتند، ولی زوج درمانی مثبت&shy; نگر</span></span><span dir="RTL"><span style="font-size:10.0pt;"> در کاهش میل به طلاق و مسامحه مؤثرتر بود لذا ترکیب این دو روش در مداخلات زوج درمانگری احتمالا به نتایج مؤثرتری منتج می‌گردد.</span></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><strong>Background:</strong> Research has shown that positivist psychotherapy leads to marital adjustment and a reduction in the desire for divorce in couples. On the other hand, acceptance and commitment therapy has been effective in reducing issues such as conflict and conflict, adaptation and commitment means having a rich and meaningful life, but there is a research gap in comparing the two approaches.<br> <strong>Aims:</strong> The aim of this study was to evaluate the effectiveness of positive couple therapy and treatment based on acceptance and commitment on reducing the desire for divorce in couples.<br> <strong>Methods:</strong> The method of the present study was quasi-experimental with a pretest-posttest design with a control group in. The statistical population included all couples seeking divorce who had referred to Iranshahr family counseling centers in 2020 for couple therapy. 45 couples were selected by convenience sampling method and then randomly divided into two groups of 30 experimental and one group of 30 controls. Participants responded to the Roosevelt, Johnson & Moro (1986) Divorce Desire Questionnaire. Couples therapy training - Positive Seligman and Csikszentmihalyi (2000) and therapy based on acceptance and commitment Hayes, Strosahl and Wilson (2012) in 8 sessions of 90 minutes on the experimental groups and after the post-test sessions Done. Finally, after the post-test, the results were analyzed by analysis of covariance.<br> <strong>Results:</strong> The results showed that couples therapy, positive therapy and treatment based on acceptance and commitment were effective in reducing the desire for divorce in couples (P <0.01)<span dir="RTL">.</span> Also, positive couple therapy training had a more significant effect than acceptance and commitment therapy (P <0.01).<br> <strong>Conclusion: </strong>Considering that both interventions had a strong effect on reducing the desire for divorce, but positive couple therapy was more effective in reducing the desire for divorce and negligence, so the combination of these two methods in couple therapy interventions will probably lead to more effective results.</div> <pre style="text-align: justify;"> <span dir="RTL"></span></pre> <pre style="text-align: justify;"> <span dir="RTL"></span></pre> زوج درمانی مثبت نگر, درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد, طلاق, زوجین Positive Couples Therapy, Acceptance and Commitment Therapy, Divorce, Couple 1881 1895 http://psychologicalscience.ir/browse.php?a_code=A-10-1138-1&slc_lang=fa&sid=1 Bomyad Jamshidzehi بنیاد جمشیدزهی bonyadjamshidzhi@yahoo.com 3719883329 100319475328460018014 No Ph.D Student of General Psychology, Department of Psychology , Zahedan Branch, Islamic Azad University, , Zahedan, Iran دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، گروه روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران Farhad Kahrazai فرهاد کهرازئی farhad_kahraz@ped.usb.ac.ir 362082026 100319475328460018015 Yes Associate Professor , Faculty of Educational and Psychology, Department of Psychology , University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran (Corresponding Author) . دانشیار، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، گروه روانشناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران( نویسنده مسئول) Mahmoud Shirazi محمود شیرازی Email:mshiraz@edpsy.usb.ac.ir 3670147063 100319475328460018016 No Associate Professor, Faculty of Educational and Psychology, Department of Psychology , University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran . دانشیار دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، گروه روانشناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران