fa اثربخشی روان درمانگری گروهی مثبت گرا بر کیفیت زندگی، امید به زندگی و سازش یافتگی اجتماعی زنان سرپرست خانوار تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;"><span style="font-family:tahoma;"><strong><span style="font-size:10.5pt;">زمینه:</span></strong><span style="font-size:10.5pt;"> تمامی تلاش نظریه&shy; پردازان براین است که با تواناسازی زنان از راه ترویج اندیشه&shy;های نو، آموزش مهارت&shy; هایی برای فعالیت در بخش&shy; های اقتصادی، ارتقای آگاهی همه اعضای جامعه از نقش&shy; های زنان (بویژه زنان سرپرست خانوار) و بهبود سطح رفاه آنها، پایه &shy;های استواری برای اقدام &shy;های بعدی در تأمین نیازهای راهبردی و مقابله با نابرابری &shy;ها در همه عرصه &shy;ها فراهم کنند، اما مسئله این است که آیا آموزش مهارت&shy;هایی مانند مثبت &shy;نگری می&shy; تواند در تواناسازی این زنان تأثیرگذار باشد؟ <strong>هدف: </strong>هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی روان&shy; &shy;درمانگری مثبت &shy;گرا بر کیفیت زندگی، امید به زندگی و سازش یافتگی &nbsp;اجتماعی زنان سرپرست خانوار بود. <strong>روش</strong>: این پژوهش شبه &shy;آزمایشی با طرح پیش&shy; آزمون &ndash; پس &shy;آزمون و پیگیری دوماهه با گروه گواه بود. یک نمونۀ 50 نفری از زنان سرپرست خانوار که دارای ملاک&shy; های ورود به تحقیق بودند به روش در دسترس انتخاب و به روش تصادفی در گروه&shy;های آزمایش (25 نفر)&nbsp; و گواه (25 نفر) جایگزین شدند. روان&shy; درمانگری گروهی مثبت &shy;گرا (</span> <span style="font-size:10.5pt;">رشید، 2015) هفته&shy; ای یک بار در 12 جلسه 90 دقیقه&shy; ای بر روی گروه آزمایش برگزار گردید. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش عبارت بودند از پرسشنامه &shy;&shy; کیفیت زندگی (سازمان جهانی بهداشت، 1993)، مقیاس امید به زندگی (اشنایدر و همکاران، 1991) و سازش یافتگی &nbsp;اجتماعی (بل، 1961). <strong>یافته&shy; ها</strong>: یافته&shy; ها اثربخشی روان&shy;درمانگری گروهی مثبت&shy; گرا را بر کیفیت زندگی (0/007 =</span><span dir="LTR"><span style="font-size:9.0pt;">p</span></span><span style="font-size:10.5pt;">)، امید به زندگی&nbsp; (0/002=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:9.0pt;">p</span></span><span style="font-size:10.5pt;">) و سازش یافتگی &nbsp;اجتماعی (0/0001=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:9.0pt;">p</span></span><span style="font-size:10.5pt;">) زنان سرپرست خانوار را مورد تأیید قرار داد و ماندگاری آن در مرحله پیگیری نیز برای کیفیت زندگی (0/005 =</span><span dir="LTR"><span style="font-size:9.0pt;">p</span></span><span style="font-size:10.5pt;">)، امید به زندگی&nbsp; (0/002=</span><span dir="LTR"><span style="font-size:9.0pt;">p</span></span><span style="font-size:10.5pt;">) و سازش یافتگی &nbsp;اجتماعی (0/0001 =</span><span dir="LTR"><span style="font-size:9.0pt;">p</span></span><span style="font-size:10.5pt;">) تأیید شد. <strong>نتیجه &shy;گیری: </strong>درمانگری مثبت گرا کیفیت زندگی،&nbsp; امید به زندگی&nbsp; و سازش یافتگی &nbsp;اجتماعی زنان سرپرست خانوار را بهبود می&shy; بخشد.</span><span dir="LTR"></span></span></div> <div style="text-align: justify;"><strong>Background:</strong> All theorists try to provide solid foundations for future actions in meeting strategic needs and combating inequalities in all areas by empowering women through the promotion of new ideas, training skills for activities in the economic sectors, raising the awareness of all members of the society of women roles (especially female-headed households), and improving their welfare, but the problem is that whether training some skills such as positivism can be effective in empowering these women? <strong>Aims:</strong> This study aimed to examine the effectiveness of group positive psychotherapy on the quality of life, life expectancy, and social adjustment of female-headed households<span dir="RTL">.</span> <strong>Method:</strong> This study was a quasi-experimental design with pretest-posttest and two-month follow-up with control group. A sample of 50 women who met the inclusion criteria of the research were selected through convenience sampling and placed randomly into experimental (25 people) and control (25 people) groups. Group positive psychotherapy (Rashid, 2015) was administered on the experimental group at twelve 90-minute sessions once a week. In this research, the applied instruments were the quality of life scale (World health organization, 1993), the hope scale (Snyder and et al, 1991), and the social adjustment scale (Bell, 1961). <strong>Results:</strong> The findings confirmed the effectiveness of group positive psychotherapy on the quality of life (p=0<span dir="RTL">/</span>007), life expectancy (p=0<span dir="RTL">/</span>002), and social adjustment (p=0<span dir="RTL">/</span>0001) of female-headed households and also this effectiveness was stable in follow-up stage on the quality of life (p=0<span dir="RTL">/</span>005), life expectancy (p=0<span dir="RTL">/</span>002), and social adjustment (p=0<span dir="RTL">/</span>0001). <strong>Conclusions:</strong> positive therapy increased quality of life,&nbsp;&nbsp; Life expectancy and&nbsp;&nbsp; social adjustment of female-headed households.&nbsp;</div> زنان سرپرست خانوار, روان درمانگری مثبت گرا, کیفیت زندگی, امید به زندگی, سازش یافتگی اجتماعی Female-headed households, Group positive psychotherapy, Quality of life, Life expectancy, Social adjustment 109 119 http://psychologicalscience.ir/browse.php?a_code=A-10-130-1&slc_lang=fa&sid=1 Razieh Hadizadeh Kafash راضیه هادی زاده کفاش r.hadizadeh1339@gmail.com 2140151992 10031947532846004652 No Islamic Azad University, Yasooj Branch دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یاسوج Ali Reza Maredpour علیرضا ماردپور ali.mared@yahoo.com 4250163369 10031947532846004653 Yes Islamic Azad University, Yasooj Branch دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یاسوج Khosro Ramezani خسرو رمضانی kh.ramezani@iauyasooj.ac.ir 4230969041 10031947532846004654 No Islamic Azad University, Yasooj Branch دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یاسوج