Journal of Psychological Science

fa اثربخشی روان‌‌درمانی پویشی فشرده کوتاه‌مدت بر احساس گناه، بازداری هیجانی و مسئولیت‌‌پذیری افراطی افراد مبتلا به اختلال وسواسی-اجباری The effectiveness of intensive short-term dynamic psychotherapy on guilt, emotional inhibition and extreme responsibility in people with obsessive-compulsive disorder obsessive-compulsive disorder تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">زمینه: با توجه به احساس گناه و سطح بازداری هیجانی در بیماران وسواسی به عنوان متغیرهای هیجانی و مسئولیتپذیری افراطی به عنوان یک بعد شناختی بکارگیری راهبردهای درمانی که بتوانند با تمرکز بر زیربنایی وسواس (اضطراب) بخشی از این هیجان بازداری شده و درونی را تعدیل کنند یک ضرورت بنیادی است؛ که با رویکردهای روانپویشی کوتاه مدت میتواند قابل درمان باشد. هدف: این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی روان‌درمانی پویشی فشرده کوتاه‌مدت بر احساس گناه، بازداری هیجانی و مسئولیت‌پذیری افراطی افراد مبتلا به وسواس انجام شد. روش: پژوهش حاضر، شبه‌آزمایشی از نوع طرح‌های تک‌آزمودنی A-B-A است. مرحله اول این طرح (A) خط پایه، مرحله دوم (B) مرحله مداخله و پس از اتمام مرحله مداخله، مرحله پیگیری (A) انجام شد. جامعهی آماری شامل تمامی افراد مبتلا به وسواس مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و روانشناسی منطقه 7 شهر تهران در بازه زمانی اسفندماه 1401 تا فروردین ماه 1402 صورت گرفت و 5 نفر از افراد جامعه که ملاک‌های ورود به پژوهش را داشتند با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های احساس گناه کوگلر و جونز (1992)، بازداری هیجانی کلنر (1986) و مسئولیت‌پذیری کالیفرنیا (1984) پاسخ دادند. روان‌درمانی پویشی فشرده کوتاه‌مدت (دوانلو، 1997) توسط پژوهشگر در ده جلسه 45 دقیقهای برای هر بیمار اجرا شد. در مرحله خط پایه، جلسات روان‌درمانی (جلسات دوم، چهارم، ششم، هشتم و دهم درمان) و جلسه پیگیری (45 روز بعد از درمان) مجددا شرکت کننده‌ها به سؤالات پرسشنامه‌ها پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش ترسیم دیداری، درصد بهبودی، شاخص‌های تغییر روند و شیب برای هر بیمار استفاده و روند تغییرات هر متغیر در طی جلسات روی نمودار به طور جداگانه نمایش داده شد. برای معناداری بالینی از درصد بهبودی و اندازه اثر نیز استفاده شد. یافتهها: نتایج تحلیل‌های آماری نشان داد که روان‌درمانی پویشی فشرده و کوتاه‌مدت بر احساس گناه (با درصد بهبودی کلی 53%)، بازداری هیجانی (با درصد بهبودی کلی 64%) و مسئولیت‌پذیری افراطی (با درصد بهبودی کلی 33%) با اندازه اثرهای متوسط برای احساس گناه و بازداری هیجانی و اندازه اثر ضعیف برای مسئولیتپذیری افراطی در افراد مبتلا به وسواس اثربخش است (05/0 >P). نتایج نشان داد که میزان اندازه اثر مداخله بر احساس گناه بیش از دو متغیر دیگر بوده است. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این پژوهش روان درمانی پویشی فشرده ک وتاه مدت در درک عمیقتر تجربیات عاطفی، محرکها و الگوهای آزاردهنده و توانایی تحمل آنها را در بیماران مبتلا به وسواس فکری عملی تسهیل میکند. بنابراین پیشنهاد می‌شود از روان‌درمانی پویشی فشرده کوتاه‌مدت برای کاهش احساس گناه و بهبود بازداری هیجانی و مسئولیت‌پذیری افراطی در مبتلایان به وسواس استفاده شود. زمینه: با توجه به احساس گناه و سطح بازداری هیجانی در بیماران وسواسی به عنوان متغیرهای هیجانی و مسئولیتپذیری افراطی به عنوان یک بعد شناختی بکارگیری راهبردهای درمانی که بتوانند با تمرکز بر زیربنایی وسواس (اضطراب) بخشی از این هیجان بازداری شده و درونی را تعدیل کنند یک ضرورت بنیادی است؛ که با رویکردهای روانپویشی کوتاه مدت میتواند قابل درمان باشد. هدف: این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی روان‌درمانی پویشی فشرده کوتاه‌مدت بر احساس گناه، بازداری هیجانی و مسئولیت‌پذیری افراطی افراد مبتلا به وسواس انجام شد. روش: پژوهش حاضر، شبه‌آزمایشی از نوع طرح‌های تک‌آزمودنی A-B-A است. مرحله اول این طرح (A) خط پایه، مرحله دوم (B) مرحله مداخله و پس از اتمام مرحله مداخله، مرحله پیگیری (A) انجام شد. جامعهی آماری شامل تمامی افراد مبتلا به وسواس مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و روانشناسی منطقه 7 شهر تهران در بازه زمانی اسفندماه 1401 تا فروردین ماه 1402 صورت گرفت و 5 نفر از افراد جامعه که ملاک‌های ورود به پژوهش را داشتند با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های احساس گناه کوگلر و جونز (1992)، بازداری هیجانی کلنر (1986) و مسئولیت‌پذیری کالیفرنیا (1984) پاسخ دادند. روان‌درمانی پویشی فشرده کوتاه‌مدت (دوانلو، 1997) توسط پژوهشگر در ده جلسه 45 دقیقهای برای هر بیمار اجرا شد. در مرحله خط پایه، جلسات روان‌درمانی (جلسات دوم، چهارم، ششم، هشتم و دهم درمان) و جلسه پیگیری (45 روز بعد از درمان) مجددا شرکت کننده‌ها به سؤالات پرسشنامه‌ها پاسخ دادند. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش ترسیم دیداری، درصد بهبودی، شاخص‌های تغییر روند و شیب برای هر بیمار استفاده و روند تغییرات هر متغیر در طی جلسات روی نمودار به طور جداگانه نمایش داده شد. برای معناداری بالینی از درصد بهبودی و اندازه اثر نیز استفاده شد. یافته ها: نتایج تحلیل‌های آماری نشان داد که روان‌درمانی پویشی فشرده و کوتاه‌مدت بر احساس گناه (با درصد بهبودی کلی 53%)، بازداری هیجانی (با درصد بهبودی کلی 64%) و مسئولیت‌پذیری افراطی (با درصد بهبودی کلی 33%) با اندازه اثرهای متوسط برای احساس گناه و بازداری هیجانی و اندازه اثر ضعیف برای مسئولیتپذیری افراطی در افراد مبتلا به وسواس اثربخش است (05/0 >P). نتایج نشان داد که میزان اندازه اثر مداخله بر احساس گناه بیش از دو متغیر دیگر بوده است. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج این پژوهش روان درمانی پویشی فشرده ک وتاه مدت در درک عمیقتر تجربیات عاطفی، محرکها و الگوهای آزاردهنده و توانایی تحمل آنها را در بیماران مبتلا به وسواس فکری عملی تسهیل میکند. بنابراین پیشنهاد می‌شود از روان‌درمانی پویشی فشرده کوتاه‌مدت برای کاهش احساس گناه و بهبود بازداری هیجانی و مسئولیت‌پذیری افراطی در مبتلایان به وسواس استفاده شود.  </div> <div style="text-align: justify;">Background: Considering the feeling of guilt and the level of emotional inhibition in obsessive-compulsive patients as emotional variables and extreme responsibility as a cognitive dimension, the use of therapeutic strategies that can focus on the underlying obsession (anxiety) can inhibit a part of this inhibited and internal emotion is a fundamental necessity that can be treated with short-term psychodynamic approaches. Aims: This study aimed to determine the effectiveness of intensive short-term dynamic psychotherapy on guilt, emotional inhibition, and excessive responsibility in people with obsessive-compulsive disorder. Methods: The present study is a quasi-experimental study of single-subject A-B-A designs. The first stage of this design was (A) baseline, the second stage (B) was the intervention stage, and after the completion of the intervention phase, the follow-up stage (A) was performed. The statistical population included all people with obsessive-compulsive disorder (OCD) referred to counseling and psychology centers in the 7th district of Tehran during the period from March 2023 to April 2023, and 5 people from the community who met the inclusion criteria of the study were selected using purposive sampling method and responded to the Guilt Inventory Kugler & Jones (1992), emotional inhibition Kellner's (1986) and California Responsibility Questionnaire (1984) They gave it to them. Intensive short-term dynamic psychotherapy (Davanloo, 1997) was performed by the researcher in 10 sessions of 45 minutes for each patient. In the baseline stage, the participants answered the questionnaire questions in psychotherapy sessions (second, fourth, sixth, eighth, and tenth sessions) and follow-up sessions (45 days after treatment). To analyze the data, the visual drawing method, percentage of remission, trend change indices, and slope were used for each patient and the trend of changes of each variable during the sessions was displayed on the chart separately. The percentage of improvement and effect size were also used for clinical significance. Results: The results of statistical analysis showed that intensive and short-term dynamic psychotherapy was effective on feelings of guilt (with an overall recovery rate of 53%), emotional inhibition (with an overall recovery rate of 64%), and extreme responsibility (with an overall recovery rate of 33%) with moderate effect sizes for guilt and emotional inhibition and a weak effect size for excessive responsibility in people with OCD (P< 0.05). The results showed that the size of the intervention on guilt was more than the other two variables. Conclusion: According to the results of this study, intensive and long-term dynamic psychotherapy facilitates a deeper understanding of emotional experiences, stimuli, and disturbing patterns and the ability to tolerate them in patients with obsessive-compulsive disorder. Therefore, it is suggested that intensive short-term dynamic psychotherapy be used to reduce feelings of guilt and improve emotional inhibition and excessive responsibility in patients with OCD.  </div> روان‌درمانی پویشی فشرده کوتاه‌مدت, احساس گناه, بازداری هیجانی, مسئولیت‌پذیری افراطی The Effectiveness of Intensive Short-term Dynamic Psychotherapy, Guilt, Emotional Inhibition and Extreme Responsibility, People with Obsessive Compulsive Disorder 1 24 http://psychologicalscience.ir/browse.php?a_code=A-10-2757-1&slc_lang=fa&sid=1 seyed vahid mehri سید وحید مهری vahid.mehry@gmail.com 0793685176 100319475328460044233 No Departement of psychology,Faculty of education and psycholoy,university of tabriz,Iran گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تبریز، تبریز،ایران. jalil babapour جلیل باباپور خیرالدین babapourj@yahoo.com 5678911112 100319475328460044234 Yes Departement of psychology,Faculty of education and psycholoy,university of tabriz,Iran. گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. rasoul heshmati رسول حشمتی psy.heshmati@gmail.com 167238817 100319475328460044235 No Departement of psychology, Faculty of education and psycholoy,university of tabriz,Iran گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تبریز. تبریز، ایران.