Journal of Psychological Science

fa اثربخشی برنامه همیاری کارکنان بر رضایت از زندگی، عدم حضور روانی و دلبستگی شغلی The Effectiveness of Employee Assistance Programs on Life Satisfaction, Presenteeism, and Job Engagement تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">زمینه: رضایت از زندگی، عدم حضور روانی و دلبستگی شغلی از عوامل مهم برای بهرهوری یک سازمان هستند. کمبود پژوهشهای مرتبط با این حوزه از چالشهای اساسی است. برنامه‌های همیاری کارکنان با ایجاد شبکه‌های حمایتی و تقویت تعاملات سازنده، به‌عنوان راهکاری مؤثر برای کاهش پریشانی و عوامل عدم حضور در محل کار و افزایش تعلق خاطر شغلی مطرح شده‌اند. هدف: این پژوهش باهدف تعیین اثربخشی برنامه همیاری کارکنان بر رضایت از زندگی، عدم حضور روانی و دلبستگی شغلی انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی کارکنان یکی از شرکت‌های مدیریت پروژههای نیروگاهی ایران مپنا در سال 1403 بودند. 48 نفر، به عنوان نمونه با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در 2 گروه 24 نفری (گروه آزمایش و گواه) گمارش شدند. از آزمون مجموعه نتایج محل کار (نوکس و همکاران، 2010) و همچنین پروتکل پنج جلسهای (پروتکل 5 جلسهای، هر هفته یک جلسه و هر جلسه 5 ساعت) برنامه همیاری کارکنان (راهنمای انجمن برنامه همیاری کارکنان، ۲۰۰۶) برای مداخله استفاده شد. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری با استفاده از نرمافزار Spss نسخه 27 تجزیه‌ و تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش‌آزمون، بین میانگین پس‌آزمون رضایت از زندگی، عدم حضور روانی و دلبستگی شغلی در دو گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری وجود دارد و برنامه همیاری کارکنان باعث کاهش پریشانی و عدم حضور در محل کار و افزایش دلبستگی شغلی شد (001/0>p). نتیجه‌گیری: برنامه‌ همیاری کارکنان با ایجاد فضای حمایتی و ارتباطات سازنده، عدم حضور روانی در محیط کار را کاهش داده و رضایت از زندگی و دلبستگی شغلی را بهبود می‌بخشند. این برنامه‌ها با تقویت حس تعلق و آموزش مهارت‌های مقابله با چالش‌ها، به کارکنان کمک می‌کنند تا در محیط کار احساس امنیت و آرامش بیشتری داشته باشند.</div> <div style="text-align: justify;">Background: Life satisfaction, presenteeism, and job engagement are important factors for organizational productivity. A lack of research in this area remains a fundamental challenge. Employee assistance programs, by creating supportive networks and enhancing constructive interactions, have been proposed as an effective strategy to reduce distress and presenteeism while increasing job engagement. Aims: This study aimed to determine the effectiveness of an employee assistance program on life satisfaction, presenteeism, and job engagement. Methods: The present research employed a quasi-experimental design with a pretest-posttest and control group. The statistical population included all employees of one of the power plant project management companies of MAPNA in Iran in 2024. A total of 48 participants were selected using convenience sampling and randomly assigned to two groups of 24 (experimental and control). The Workplace Outcomes Suite (Nox et al., 2010) and a five-session intervention protocol (one 5-hour session per week; Employee Assistance Program Association Guide, 2006) were used for the intervention. Data were analyzed using multivariate analysis of covariance (MANCOVA) in SPSS version 27. Results: The findings indicated that, after controlling for pretest effects, there were significant differences between the posttest means of life satisfaction, presenteeism, and job engagement in the experimental and control groups. The employee assistance program reduced distress and presenteeism while enhancing job engagement (p < 0.001). Conclusion: The employee assistance program effectively reduced work presenteeism and improved job engagement by creating supportive environments and constructive communication channels. By fostering belongingness and teaching coping strategies, these programs help employees experience excellent psychological safety and tranquility in the workplace.</div> برنامه همیاری کارکنان, رضایت از زندگی, عدم حضور در محل کار, دل‌بستگی شغلی. employee assistance program, job engagement, life satisfaction, presenteeism. 307 323 http://psychologicalscience.ir/browse.php?a_code=A-10-2963-1&slc_lang=fa&sid=1 Mohaddeseh Rajabi محدثه رجبی rajabimohaddeseh@gmail.com 100319475328460047666 100319475328460047666 No Department of Psychology, SR.C, Islamic Azad University, Tehran, Iran. گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Fariborz Bagheri فریبرز باقری f.bagheri@sriau.ac.ir 100319475328460047667 100319475328460047667 Yes Department of Psychology, SR.C, Islamic Azad University, Tehran, Iran. گروه علمی روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Hossein Eskandari حسین اسکندری sknd@aut.ac.ir 100319475328460047668 100319475328460047668 No Department of Psychology, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran. گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. Mohammad Asgari محمد عسگری drmasgari@atu.ac.ir 100319475328460047669 100319475328460047669 No Department of Evaluating and Measuring, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Allameh Tabataba'i University, Tehran, Iran. استاد گروه سنجش و اندازه گیری، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.