Journal of Psychological Science

en پریشانی عاطفی مرتبط با فاجعه زلزله و مکانیسم‌های مقابله با آن در ساکنان ساختمان‌های بلند در بانکوک: یک دیدگاه مدل تراکنشی Earthquake Disaster-Related Emotional Distress and Coping Mechanisms in High-Rise Residents in Bangkok: A Transactional Model Perspective عمومى General پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">پیشینه: چشم‌انداز شهری بانکوک تقریباً شامل ۶۰۰۰ برج بلندمرتبه است که میلیون‌ها نفر را در منطقه‌ای که از نظر تاریخی منطقه‌ای پایدار از نظر لرزه‌خیزی محسوب می‌شد، اسکان می‌دهند. با این حال، زلزله ۷.۷ ریشتری میانمار در ۲۸ مارس ۲۰۲۵، علیرغم ایجاد حداقل خسارت ساختاری، باعث پریشانی روانی گسترده‌ای در میان جوامع عمودی بانکوک شد. در حالی که تحقیقات روانشناسی فاجعه موجود نشان می‌دهد که فرآیندهای ارزیابی فردی و منابع مقابله بر پیامدهای پریشانی تأثیر می‌گذارند، محیط‌های شهری عمودی با تراکم بالا تا حد زیادی در ادبیات فاجعه، به ویژه در کلان‌شهرهای آسیایی که نابرابری‌های اجتماعی-اقتصادی ممکن است آسیب‌پذیری‌ها را تشدید کند، ناشناخته مانده‌اند. اهداف: این مطالعه با هدف تعیین کمیت تغییرات پریشانی عاطفی مرتبط با زلزله، ارزیابی اثربخشی استراتژی‌های مختلف مقابله، بررسی تعدیل‌کننده‌های اجتماعی-اقتصادی و مرتبط با معلولیت و آزمایش مدل تعاملی استرس و مسیرهای مقابله در میان جمعیت بلندمرتبه بانکوک انجام شد. روش‌ها: یک نظرسنجی مقطعی مبتنی بر وب دو هفته پس از زلزله با استفاده از نمونه‌گیری احتمالی طبقه‌بندی شده چند مرحله‌ای انجام شد. از ۱۲۰ ساختمان که به صورت تصادفی در سراسر مناطق بانکوک انتخاب شده بودند، ۵۲۰۰ خانوار دعوت‌نامه‌های نظرسنجی دریافت کردند که منجر به ۲۱۰۴ پاسخ تکمیل‌شده (میزان پاسخ ۴۰.۵٪) شد. شرکت‌کنندگان بزرگسالانی بودند که حداقل شش ماه در ساختمان‌های بیش از هشت طبقه ساکن بودند. ابزارهای معتبر اقتباس‌شده با تایلند شامل Kessler-6 برای پریشانی روانی، شاخص شدت بی‌خوابی و مقیاس‌های سفارشی اندازه‌گیری آمادگی اضطراری، جستجوی حمایت اجتماعی و رفتارهای مراقبت از خود بود. تجزیه و تحلیل‌های آماری از آزمون‌های t زوجی، ANOVA، MANOVA و روش‌های میانجیگری بوت‌استرپ با گزارش اندازه اثر استفاده کردند. نتایج: شیوع بی‌خوابی بالینی قابل توجه از ۲۷.۴٪ به ۶۱.۸٪ پس از زلزله افزایش یافت. رفتارهای آمادگی اضطراری با سطوح اضطراب پایین‌تر مرتبط بودند، در حالی که جستجوی حمایت اجتماعی با کاهش شدت بی‌خوابی همبستگی داشت. اختلافات قابل توجهی در طول مدت سکونت، سطح درآمد و وضعیت معلولیت مشاهده شد، به طوری که مستاجران میزان آمادگی کمتری نسبت به صاحبان خانه نشان دادند (۵۴.۶٪ در مقابل ۷۱.۹٪). تحلیل‌های میانجی‌گری نشان داد که آمادگی و رفتارهای حمایت‌جویانه در مجموع ۳۷.۷ درصد از ارتباط بین تهدید لرزه‌ای ادراک‌شده و پیامدهای پریشانی روانی را توضیح می‌دهند. نتیجه‌گیری: تهدید زلزله ادراک‌شده، به جای آسیب ساختاری واقعی، به عنوان عامل اصلی پریشانی روانی در جوامع بلندمرتبه بانکوک ظاهر شد. در حالی که آمادگی اضطراری و حمایت اجتماعی اثرات محافظتی قابل توجهی در برابر اضطراب و بی‌خوابی ایجاد کردند، این منابع به طور ناعادلانه‌ای در بین گروه‌های اجتماعی-اقتصادی توزیع شدند. این یافته‌ها بر نیاز مبرم به سیاست‌های فراگیر آمادگی در برابر بلایا که موانع ساختاری مؤثر بر جمعیت‌های آسیب‌پذیر را در کلان‌شهرهای به سرعت در حال شهری شدن که با خطرات لرزه‌ای نوظهور روبرو هستند، برطرف می‌کند، تأکید می‌کند.</div> <div style="text-align: justify;">Background: Bangkok's urban landscape features approximately 6,000 high-rise towers housing millions of residents in what was historically considered a seismically stable region. However, the March 28, 2025 magnitude-7.7 Myanmar earthquake triggered widespread psychological distress among Bangkok's vertical communities despite causing minimal structural damage. While existing disaster psychology research demonstrates that individual appraisal processes and coping resources influence distress outcomes, high-density vertical urban environments remain largely unexplored in disaster literature, particularly within Asian megacities where socioeconomic inequities may compound vulnerabilities. Aims: This study aimed to quantify earthquake-related emotional distress changes, evaluate the effectiveness of different coping strategies, examine socioeconomic and disability-related moderators, and test Transactional Model of Stress and Coping pathways among Bangkok's high-rise population. Methods: A cross-sectional web-based survey was conducted two weeks post-earthquake using multistage stratified probability sampling. From 120 randomly selected buildings across Bangkok's districts, 5,200 households received survey invitations, yielding 2,104 completed responses (40.5% response rate). Participants were adults residing at least six months in buildings exceeding eight floors. Validated Thai-adapted instruments included the Kessler-6 for psychological distress, Insomnia Severity Index, and custom scales measuring emergency preparedness, social support-seeking, and self-care behaviors. Statistical analyses employed paired t-tests, ANOVA, MANOVA, and bootstrap mediation procedures with effect size reporting. Results: Clinically significant insomnia prevalence increased from 27.4% to 61.8% post-earthquake. Emergency preparedness behaviors were associated with lower anxiety levels, while social support-seeking correlated with reduced insomnia severity. Significant disparities emerged across housing tenure, income levels, and disability status, with renters demonstrating lower preparedness rates than homeowners (54.6% versus 71.9%). Mediation analyses revealed that preparedness and support-seeking behaviors collectively explained 37.7% of the association between perceived seismic threat and psychological distress outcomes. Conclusion: Perceived earthquake threat, rather than actual structural damage, emerged as the primary driver of psychological distress in Bangkok's high-rise communities. While emergency preparedness and social support provided substantial protective effects against anxiety and insomnia, these resources were inequitably distributed across socioeconomic groups. These findings highlight the critical need for inclusive disaster preparedness policies that address structural barriers affecting vulnerable populations in rapidly urbanizing megacities facing emerging seismic risks.  </div> مدل تعاملی استرس و مقابله, عدالت اجتماعی, زلزله, ساختمان‌های بلند, بانکوک Transactional Model of Stress and Coping, Equity, Earthquake, High-rise buildings, Bangkok 1 11 http://psychologicalscience.ir/browse.php?a_code=A-10-3114-1&slc_lang=en&sid=1 Suamuang Ruangrit Suamuang Ruangrit ruangrit.cher@gmail.com 100319475328460044893 100319475328460044893 Yes Graduate Student, MSc. (Hons) In Applied Psychology, Clinical Psychology and Counseling, University of Derby, UK دانشجوی کارشناسی ارشد، کارشناسی ارشد (افتخاری) در روانشناسی کاربردی، روانشناسی بالینی و مشاوره، دانشگاه دربی، انگلستان