fa رابطه سرکوبی هیجانی و خودمهارگری با نشانه های بیماری تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">زمینه: پژوهش های متعددی به بررسی رابطه‌ مکانیسم‌های دفاعی و وضعیت سلامت جسمانی و روانی پرداخته اند. اما پیرامون رابطه سرکوبی هیجانی و خودمهارگری با نشانه های بیماری شکاف تحقیقاتی وجود دارد. هدف: هدف از انجام این پژوهش بررسی رابطه پردازش و سرکوبی هیجانی و نیز خودمهارگری با نشانه های بیماری و تمایز نوع رابطه آنهاست. روش: پژوهش حاضر توصیفی و از نوع مطالعات همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی کاربران تلگرام ساکن تهران در پاییز ۱۳۹۶ بود. نمونه این پژوهش ۲۵۰ کاربر تلگرام ساکن تهران (۱۴۵ زن و ۱۰۵ مرد) در پاییز ۱۳۹۶ بودند که به روش نمونه‌گیری در دسترس پرسشنامه های سازش یافتگی واینبرگر (۱۹۹۰)، پردازش هیجانی بیکر (۲۰۱۰)، خودمهارگری تانگنی (۲۰۰۴) و خودسنجی نشانه های بیماری بارتون (۱۹۸۹) را تکمیل کردند. در نهایت داده‌های مطالعه‌ حاضر با استفاده از روش‌های ضریب‌ همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه گام‌به‌گام مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج نشان دادند که نشانه های بیماری با بازداری و دفاعی بودن و نیز خودمهارگری رابطه معکوس و با پریشانی، فرونشانی، هیجانات تنظیم نشده، تجربه هیجانی ضعیف، علائم هیجانات پردازش نشده و اجتناب رابطه مستقیم دارد (0/01 >P). سه زیرمقیاس تجربه هیجانی ضعیف، علائم هیجانات پردازش نشده و پریشانی دارای قدرت پیش‌بینی کنندگی نشانه های بیماری اند (0/01 >P). نتیجه گیری: نتایج این پژوهش بر رابطه اخلال در پردازش هیجانی و نشانه های بیماری صحه گذاشتند و نقش سرکوبی و خودمهارگری با توجه به ساختار معنایی آنها مورد بحث قرار گرفتند. مثبت بودن رابطه دو زیرمقیاس بازداری و دفاعی بودن و نیز خودمهارگری با نشانه های بیماری حاکی از این است که تمایز سرکوبی از خودمهارگری تنها با استفاده از مقیاس های خودگزارشی امکان پذیر نیست.</div> <div style="text-align: justify;">Background: Numerous studies have examined the relationship between defense mechanisms and the state of physical and mental health. But there is research on the relationship between emotional suppression and self-control and symptoms of the disease. Aims: The purpose of this study was to investigate the relationship between repression and self-control and the symptoms of disease and their distinctions. Method: The research method was descriptive and correlational. The statistical population of this study was telegram users in fall 1396 who lived in Tehran. The sample was 250 participants (145 females and 105 males) that completed the Weinberger Adjustment Inventory (1990), Baker&#39;s Emotional Processing Scale (2010), Tangney Self-Control (2004), and Bartone&#39;s Symptom Checklist (1989) based on convenience sampling method. Data was analysis via Pierson correlation and multivariate regression. Results: The results showed that the symptoms of the disease are negatively related to Restraint, Repressive Defensiveness, and Self-Control, and positively correlated with Distress, Suppression, Unregulated Emotions, Impoverished Emotional Experience, Signs of Unprocessed Emotions, and avoidance (P<0.01). The three subscales of Impoverished Emotional Experience, Signs of Unprocessed Emotions, and Distress have the predictive power of disease symptoms (P< 0/01). Conclusions: The results of this study confirmed the relationship between disturbance in emotional processing and symptoms of disease and the role of Repression and Self-Control were discussed with regard to their semantic structure. Positive correlation between restraint, defensiveness, self-control and symptoms of disease imply that it is impossible to discriminate repression and self-control merely based on self-report scales.</div> سرکوبی, پردازش هیجانی, خودمهارگری, نشانه های بیماری Repression, emotional processing, self-control, symptoms 925 934 http://psychologicalscience.ir/browse.php?a_code=A-10-577-1&slc_lang=fa&sid=1 Fatemeh Rabiee فاطمه ربیعی f.rabiee92@gmail.com 0010376933 10031947532846008882 No PhD in Health Psychology, University of Tehran, Tehran, Iran. دکتری روان شناسی سلامت، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Nima Ghorbani نیما قربانی nghorbani@ut.ac.ir 0050033662 10031947532846008883 Yes Professor, Department of Psychology, University of Tehran, Tehran, Iran (Corresponding Author). استادتمام، گروه روان شناسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران (نویسنده مسئول). Leili Panaghi لیلی پناغی l_panaghi@sbu.ac.ir 0054389291 10031947532846008884 No Associate Professor, Family Research Institute, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran. دانشیار، پژوهشکده خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.