بهار 1405ا(خرداد)ج،
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی،دانشگاه شیراز شیراز، ایران. ، nmohamadi@shirazu.ac.ir
چکیده: (6 مشاهده)
زمینه: اختلال وسواس فکری-عملی که با افکار و اعمال تکرارشونده و آزاردهنده مشخص میشود، با آمیختگی فکر-عمل و نقص در استدلال مرتبط است. تصویرسازی ذهنی منفی در افراد دارای وسواس از عواملی است که بر آمیختگی فکر-عمل و استدلال اثرگزار است.
هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی اثربخشی تصویرسازی ذهنی دستوری و بازپردازش بر آمیختگی فکر-عمل و استدلال در وسواس فکری-عملی بود.
روش: پژوهش یک طرح شبه آزمایشی همراه با پیش آزمون و پس آزمون و گروه گواه بود و جامعه آماری آن را، افراد 18-40 ساله دارای اختلال وسواس فکری-عملی تشکیل میدادند. 30 نفر به روش نمونه گیری هدفمند از مراجعین به کلینیکهای رواندرمانی شهر شیراز در سال 1403 انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (15n=) و گواه (15n=) تقسیم شدند. به عنوان پیش آزمون و پس آزمون، از هر دو گروه خواسته شد تا به کلمات گوش دهند و فعالیت موج بتای ناحیه پروکنئوس توسط QEEG ثبت میشد. آنها فورا 10 ثانیه بعد از خواندن آخرین کلمه، به تست ماتریس های پیش روندهی پیشرفته ریون (APM) و پرسشنامه آمیختگی فکر-عمل (TAFS-R) پاسخ دادند. گروه آزمایش در 10 جلسه هفتگی درمان تصویرسازی ذهنی دستوری و بازپردازش شرکت نمودند و گروه گواه در انتظار درمان ماندند. داده ها توسط نرم افزار SPSS، به روش تحلیل کوواریانس تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد که مدل تصویرسازی ذهنی دستوری و بازپردازش ، ابعاد آمیختگی فکر-عمل محتمل به دیگری، محتمل به خود و اخلاقی را به ترتیب با اندازه اثرمتوسط (55/0)، (45/0) و (47/0) و استدلال با اندازه اثر قوی (67/0) به طور معنیداری در افراد دارای OCD بهبود داده است (05/0p<).
نتیجهگیری: مدل تصویرسازی ذهنی دستوری و بازپردازش با تکنیک و روشهای خود و از طریق تغییر تصویرسازی ذهنی منفی به کاهش آمیختگی فکر-عمل و بهبود استدلال در افراد دارای وسواس فکری عملی منجر میشود.
هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی اثربخشی تصویرسازی ذهنی دستوری و بازپردازش بر آمیختگی فکر-عمل و استدلال در وسواس فکری-عملی بود.
روش: پژوهش یک طرح شبه آزمایشی همراه با پیش آزمون و پس آزمون و گروه گواه بود و جامعه آماری آن را، افراد 18-40 ساله دارای اختلال وسواس فکری-عملی تشکیل میدادند. 30 نفر به روش نمونه گیری هدفمند از مراجعین به کلینیکهای رواندرمانی شهر شیراز در سال 1403 انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (15n=) و گواه (15n=) تقسیم شدند. به عنوان پیش آزمون و پس آزمون، از هر دو گروه خواسته شد تا به کلمات گوش دهند و فعالیت موج بتای ناحیه پروکنئوس توسط QEEG ثبت میشد. آنها فورا 10 ثانیه بعد از خواندن آخرین کلمه، به تست ماتریس های پیش روندهی پیشرفته ریون (APM) و پرسشنامه آمیختگی فکر-عمل (TAFS-R) پاسخ دادند. گروه آزمایش در 10 جلسه هفتگی درمان تصویرسازی ذهنی دستوری و بازپردازش شرکت نمودند و گروه گواه در انتظار درمان ماندند. داده ها توسط نرم افزار SPSS، به روش تحلیل کوواریانس تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد که مدل تصویرسازی ذهنی دستوری و بازپردازش ، ابعاد آمیختگی فکر-عمل محتمل به دیگری، محتمل به خود و اخلاقی را به ترتیب با اندازه اثرمتوسط (55/0)، (45/0) و (47/0) و استدلال با اندازه اثر قوی (67/0) به طور معنیداری در افراد دارای OCD بهبود داده است (05/0p<).
نتیجهگیری: مدل تصویرسازی ذهنی دستوری و بازپردازش با تکنیک و روشهای خود و از طریق تغییر تصویرسازی ذهنی منفی به کاهش آمیختگی فکر-عمل و بهبود استدلال در افراد دارای وسواس فکری عملی منجر میشود.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |