Journal of Psychological Science

fa اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک بر خودسرزنشگری و نشخوار ذهنی در مبتلایان به پرخوری The effectiveness of dialectical behavior therapy on self-blame and mental rumination in binge-eating patients تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">زمینه: اختلال پرخوری (BED) یک وضعیت سلامت روانی جدی است که با دوره‌های مکرر مصرف مقادیر زیاد غذا در یک دوره کوتاه، همراه با احساس از دست دادن کنترل مشخص می‌شود. افراد مبتلا به BED اغلب حالت‌های عاطفی منفی مانند سرزنش خود و نشخوار فکری را تجربه می‌کنند که می‌تواند رفتارهای پرخوری آن ها را تشدید کند. رفتاردرمانی دیالکتیکی (DBT) یک رویکرد درمانی مبتنی بر شواهد است که بر توسعه مهارت‌های مدیریت احساسات، بهبود روابط بین‌فردی و تنظیم رفتارها تمرکز دارد و در جامعه حاضر مورد مطالعه قرار نگرفته است. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک بر خودسرزنشگری و نشخوار ذهنی در مبتلایان به پرخوری بود. روش: پژوهش حاضر از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری سه‌ماهه با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان چاق و دارای اضافه وزن 18 تا 45 ساله مبتلا به پرخوری شهر کرج که در فاصلۀ تیر ماه 1401 تا اردیبهشت 1402 به انجمن پرخوران گمنام شهر کرج مراجعه داشته‌اند. انتخاب حجم نمونه با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس، 40 نفر از میان زنانی که داوطلب شرکت در مداخله بودند و با رعایت معیارهای ورود به پژوهش و کسب نمره بالای پرسشنامه پرخوری به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (20 نفر) و گواه (20 نفر) گمارده شدند. پس از اجرای پیش‌آزمون، شرکت‌کنندگان گروه آزمایشی، پروتکل رفتاردرمانی دیالکتیک با استفاده از کتاب رفتاردرمانی دیالکتیکی برای پرخوری و پراشتهایی روانی راهنمای عملی برای متخصصین بالینی نوشته سافر و همکاران (2009/1399) طی 9 جلسه 120 دقیقه‌ای به صورت گروهی دریافت کردند. سپس مرحله پس‌آزمون و بعد از 3 ماه مرحله پیگیری انجام گردید. ابزار مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه سطوح خودانتقادی (تامسون و زوروف، 2004)، پرسشنامه پرخوری (گورمالی و همکاران، 1982) و نشخوار ذهنی (نالن هوکسما و مارو، 1991) بود. داده&rlm;های حاصل از این پژوهش با استفاده از نرم افزار SPSS-27 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد که رفتاردرمانی دیالکتیک در کاهش خودسرزنشگری و نشخوار ذهنی مبتلایان به پرخوری تأثیر معناداری دارد و این تأثیر بعد از گذشت سه ماه ثابت بوده است. نتیجه‌گیری: این مطالعه به شواهد حمایت از رفتاردرمانی دیالکتیکی برای درمان اختلال پرخوری اضافه می‌کند و نشان می‌دهد که این درمان سرزنش خود و نشخوار فکری را کاهش می‌دهد و این پیشرفت‌ها حداقل سه ماه طول می‌کشد. تمرکز این درمان بر پرداختن به تحریف‌های شناختی و بهبود مهارت‌های تنظیم هیجان امیدی را برای بهبودی طولانی‌مدت ایجاد می‌کند.</div> <div style="text-align: justify;"> Background: Binge-eating disorder (BED) is a serious mental health condition characterized by recurrent episodes of consuming large quantities of food in a short period, accompanied by feelings of loss of control. Individuals with BED often experience negative emotional states such as self-blame and mental rumination, which can exacerbate their binge-eating behaviors. Dialectical Behavior Therapy (DBT) is an evidence-based treatment approach that focuses on developing skills to manage emotions, improve interpersonal relationships, and regulate behaviors and in this population has not been studied. Aims: The aim of the present study was investigate of the effectiveness of dialectical behavior therapy on self-blame and mental rumination of patients with binge-eating disorder. Methods: The current research was a semi-experimental with a pretest, posttest, and 3-month follow-up design and a control group. The statistical population include all obese and overweight women aged 18 to 45 suffering from overeating in Karaj, who had regular visits to Overeaters Anonymous Association in Karaj between July 2022 and May 2023. A convenience method was used to select the sample (n=40) from among the statistical population, who volunteered to participate in the intervention and met the inclustion criteria. The subjects were assigned equally in two experimental (20 patients) and one wait-list control (20 patients). After the pretest, the subjects of the experimental group received the dialectical behavior therapy intevention in 2-hour weekly sessions for 9 sessions. Then the posttest stage and three months later follow-up was carried out. The tools used in this research were the levels of self-criticism scale (Thompson & Zuroff, 2004), the mental rumination (Nolen-Hoeksema and Maro, 1991) and the overeating questionnaire (Gormali et al., 1982). The data obtained from this research were analyzed using SPSS-27 software using mixed ANOVA. Results: The results showed that dialectical behavior therapy has a significant effect in reducing self-blame and mental rumination in binge eating patients and this effect has been stable after three months. Conclusion: In conclusion, this study adds to the evidence supporting Dialectical Behavior Therapy (DBT) for treating binge-eating disorder. It shows that DBT reduces self-blame and mental rumination, and these improvements last at least three months. DBT's focus on addressing cognitive distortions and improving emotion regulation skills offers hope for long-term recovery.</div> رفتاردرمانی دیالکتیک, خودسرزنشگری, نشخوار ذهنی, پرخوری dialectical behavior therapy, self-blame, rumination, overeating 199 217 http://psychologicalscience.ir/browse.php?a_code=A-10-2417-1&slc_lang=fa&sid=1 Monica Vakili مونیکا وکیلی monicavakili2018@gmail.com 0063104768 No Ph.D Candidate in Psychology, Neyshabur Branch, Islamic Azad University, Neyshabur, Iran دانشجوی دکتری روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران. Zahra Bagherzadeh Golmakani زهرا باقرزاده گلمکانی z.bagherzadeh@iau-neyshabur.ac.ir 0063104769 Yes Assistant Professor, Department of Psychology, Neyshabur Branch, Islamic Azad University, Neyshabur, Iran استادیار، گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران. Mustafa Bolghan-Abadi مصطفی بلقان آبادی Mu.BolghanAbadi@iau.ac.ir 0795167962 No Assistant Professor, Department of Psychology, Neyshabur Branch, Islamic Azad University, Neyshabur, Iran استادیار، گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران.