Journal of Psychological Science

fa پیش‌ بینی سازگاری اجتماعی بر اساس سبک‌ های دلبستگی: نقش واسطه‌ای راهبردهای نظم‌ دهی‌ شناختی هیجان Predicting social adjustment based on attachment styles: The mediating role of emotion regulation strategies تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">زمینه: بررسی رابطه بین سبک‌ های دلبستگی و سازگاری اجتماعی، به‌ویژه با توجه به در نظر گرفتن نقش واسطه ‌ای نظم ‌دهی ‌شناختی هیجان، حوزه‌ ای قابل‌تأمل در روانشناسی رشد است. مطالعات پیشین به بررسی اهمیت سبک‌های دلبستگی و تأثیر آن‌ بر عملکرد اجتماعی و نظم دهی شناختی هیجان پرداخته ‌اند. بااین‌حال شکاف‌ هایی در این زمینه وجود دارد که کاوش بیشتر را ایجاب می ‌کنند. برای درک مکانیسم‌های خاصی که سبک‌ های مختلف دلبستگی بر راهبردهای نظم ‌دهی ‌شناختی هیجان تأثیر می‌ گذارند، تحقیقات عمیق ‌تری موردنیاز است. این امر مستلزم کاوش در این زمینه است که چگونه سبک‌ های دلبستگی، توانایی فرد برای درک، بیان و تنظیم احساسات، به‌ویژه در زمینههای اجتماعی را شکل می‌دهند. علاوه براین، درحالی‌که برخی تحقیقات اثرات مستقیم سبک‌ های دلبستگی بر سازگاری اجتماعی را بررسی کرده‌اند، نیاز به کاوش عمیق ‌تر در زمینه نقش واسطه ‌ای راهبردهای نظم‌ دهی ‌شناختی هیجان وجود دارد. اگرچه این سه متغیر به‌ طور جداگانه در تحقیقات قبلی مورد بررسی قرارگرفته‌اند، اما روابط آن‌ها در یک مدل مفهومی بررسی نشده است. بررسی دقیق‌ تر چگونگی عملکرد نظم‌ دهی ‌شناختی هیجان به‌ عنوان یک عامل میانجی بین دلبستگی و سازگاری اجتماعی می ‌تواند درک دقیق ‌تری از روابط متقابل و پیچیده بین این متغیرها ارائه دهد. هدف: پژوهش حاضر باهدف تعیین نقش واسطه ای راهبردهای نظم ‌دهی ‌شناختی هیجان در رابطه بین سبکهای دلبستگی و سازگاری اجتماعی انجام شـد. روش: طرح پژوهش حاضر از نوع توصیفی و روش پژوهش همبستگی بود. در این پژوهش 337 دانشآموز دختر در مقطع دبیرستان به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. از شرکتکنندگان خواسته شد تا مقیاس سازگاری بل (بل، 1934)، مقیاس دلبستگی بزرگسالان (بشارت، 1384، 1390) و مقیاس نظم ‌دهی‌ شناختی هیجان (گارنفسکی و کرایج، 2006) را تکمیل کنند. برای تحلیل داده ‌ها از روش تحلیل مسیر استفاده شد و کلیه مراحل با استفاده از نرم‌ افزار Spss21 و Amos22 انجام گرفت. یافته ها: نتایج این پژوهش نشان داد که بین سبک دلبستگی ایمن و راهبردهای سازش ‌یافته نظم ‌دهی‌ شناختی هیجان با سازگاری اجتماعی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین یافته‌ های این پژوهش نشان داد که بین سبک دلبستگی دوسوگرا، اجتنابی و راهبردهای سازش ‌نایافته نظم‌ دهی‌ شناختی هیجان با سازگاری اجتماعی رابطه منفی و معنادار وجود دارد. نتایـج تحلیـل مسـیر نشان داد که اثـر غیرمستقیم سبک های دلبستگی بر سازگاری اجتماعی از طریق راهبردهای سازش ‌یافته نظم ‌دهی شناختی هیجان هیجان و سازش نایافته نظم دهی شناختی هیجان نیز معنادار است. نتیجه ‌گیری: به‌ منظور ارتقاء سازگاری اجتماعی افزون بر بهبود سبک‌ های دلبستگی و رابطه مادر و فرزند نیاز است تا زمینه آموزش راهبردهای سازش یافته نظم ‌دهی ‌شناختی هیجان، با هدف بهبود روابط بینفردی و ارتقاء سطح سلامت روانی، فراهم شود.</div> <div style="text-align: justify;"> Background: Understanding the relationship between attachment styles and social adjustment, particularly considering the mediating role of emotion regulation strategies, is a critical area of research in developmental psychology. Previous studies have shed light on the significance of attachment styles rooted in early caregiver relationships and their influence on an individual's social functioning and emotional regulation. While existing research has established connections between attachment styles and social adjustment, some gaps warrant further exploration. A deeper investigation is needed to understand the mechanisms through which different attachment styles influence an individual's emotion regulation strategies. This would involve unpacking how secure, ambivalent, and avoidant attachment styles uniquely shape an individual's ability to understand, express, and regulate emotions, particularly in social contexts. Moreover, while some research has examined the direct effects of attachment styles on social adjustment, there is a need to delve deeper into the mediating role of emotion regulation strategies in this relationship. Previous studies have often focused on direct associations, and while this is valuable, a closer examination of how emotion regulation operates as a mediating factor between attachment and social adjustment can offer a more detailed understanding of the intricate interrelationships among these variables. Aims: The current study aimed to determine the mediating role of cognitive emotion regulation strategies in the relationship between attachment styles and social adjustment. Methods: The statistical population of the present study included all female students in high school, 337 female high school students were selected by the available sampling method. Participants were asked to complete the Bell Adjustment Scale (Bell, 1934), the Adult Attachment Scale (Besharat, 2005, 2011), and the Cognitive Emotion Regulation Scale (Garnefski & Kraaij, 2006). The path analysis method was used to analyze the data and all steps were performed using spss21 and Amos22 software. Results: The results of this research showed that there is a positive and significant relationship between secure attachment style and adaptive emotion regulation strategies with social adjustment. Also, the findings of this research showed that there is a negative and significant relationship between ambivalent, avoidant attachment style and maladaptive emotion regulation strategies with social adjustment. The results of the path analysis showed that adaptive and maladaptive emotion regulation strategies play a mediating role in the relationship between attachment styles and social adjustment. Conclusion: To improve social adjustment, it is necessary to offer a training ground for adaptive emotion regulation strategies in addition to enhancing attachment styles and mother-child bonds.</div> سازگاری اجتماعی, دلبستگی, نظم دهی شناختی هیجان social adjustment, attachment, cognitive emotion regulation 287 308 http://psychologicalscience.ir/browse.php?a_code=A-10-93-1&slc_lang=fa&sid=1 Mohammad Ali Besharat محمدعلی بشارت besharat@ut.ac.ir 4269740744 Yes Professor, Department of Psychology, Faculty of Psychology and Educational Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran استاد، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علومتربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Niloufar Farsijani نیلوفر فارسیجانی niloufarsi@yahoo.com 0015126511 No M.A. in Clinical Psychology, Faculty of Psychology and Educational Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علومتربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Ali Moghadamzadeh علی مقدم زاده moghadama@ut.ac.irac.ir 4269740744 No Associate Professor, Department of Curriculum Development & Instruction Methods, University of Tehran دانشیار، گروه روش‌ها و برنامه‌های آموزشی و درسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران