Journal of Psychological Science

fa اثربخشی بسته آموزشی توانش های روانی - اجتماعی بر شادکامی و خودکارآمدی عمومی رانندگان شرکت واحد اتوبوس‌رانی شهر تهران The effectiveness of psychosocial skills training package on happiness and general self-efficacy of tehran bus company’s drivers تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">زمینه: رانندگی امری مهم و جدایی ناپذیر در انجام کار، فعالیت های اقتصادی و زندگی اجتماعی است. افزایش سطح شادکامی و ارتقاء خودکارآمدی رانندگان ازجمله عواملی است که با آموزش مهارت‌های روانی - اجتماعی قابل حصول است. در کشورهای مختلف توجه ویژه ای به سلامت روان رانندگان می شود و برنامه های متعددی در این زمینه طراحی و اجرا می گردد. به هر حال، در ایران به این مهم توجه نشده است. با توجه به بالا بودن آمار تصادفات ناشی از مشکلات روانشناختی رانندگان در ایران نیاز است که توجه به صحت و سلامت شغلی رانندگان در مرکز توجه ارائه کنندگان خدمات سلامت روان قرار گیرد. هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر بسته آموزشی مهارت های روانی - اجتماعی بر شادکامی و خودکارآمدی عمومی رانندگان بود. روش: روش این پژوهش از نوع شبه تجربی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون تک گروهی بود. جامعه آماری شامل رانندگان شرکت واحد اتوبوس‌رانی مناطق 1 تا 22 شهر تهران بود که از میان آنها 101 نفر از رانندگان به صورت گروه نمونه در دسترس انتخاب‌شده و آموزش‌های موردنظر را در زمینه بسته آموزشی توانشهای روانی - اجتماعی در تابستان 1395 در دانشگاه خواجه‌نصیرالدین طوسی دریافت کردند. این پروژه از سال 1390 آغاز شده و در فازهای مخلتف بر روی رانندگانی که متقاضی استخدام در شرکت واحد بودند اجرا گردیده است. برای ارزیابی اثربخشی برنامه آموزشی از دو مقیاس شادکامی مونش (کوزما، استون و استونز، 2000) و مقیاس خودکارآمدی عمومی (شوارتز و جروسلم، 1995) استفاده شد. در این کارگاه ها که طی 9 جلسه 80 دقیقه ای برگزار شد، رانندگان در زمینه‌های مدیریت خشم، رانندگی انتقام‌جویانه، ارتباط مؤثر و مدیریت تنیدگی آموزش دیدند. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل اندازه گیری های مکرر و t وابسته تجزیه‌وتحلیل شد. یافته ها: یافته های به‌دست‌آمده از آزمون تحلیل اندازه گیری های مکرر برای بررسی شادکامی نشان می دهد تفاوت بین میانگین ها در خرده آزمون تجربه مثبت در پیش آزمون (10/49 M=) و پس‌آزمون (11/29 M=) در سطح 0/05 P< معنادار است. نتایج حاصل از تحلیل آزمون t وابسته بر روی‌داده‌های حاصل از پرسشنامه ارزیابی خودکارآمدی عمومی نشان می دهد که اگرچه در میانگین نمرات پیش‌آزمون (31/81 M=) و پس‌آزمون (32/64 M=) تفاوت وجود دارد، بااین‌حال این تفاوت از نظر آماری معنادار نیست (0/05 P>). نتیجه گیری: شرکت در کارگاه توانش‌ های روانی - اجتماعی اثر مثبتی بر عملکرد شرکت‌کنندگان در زمینه ی افزایش تجربه مثبت داشته است. بااین‌وجود تحلیل یافته ها، تفاوت معناداری را درزمینه‌ی افزایش احساس مثبت و خودکارآمدی عمومی و کاهش احساس و تجربه منفی نشان نمی‌دهد. یافته های حاصل از پژوهش حاضر نشان داد که بسته آموزشی توانش‌های روانی - اجتماعی می تواند مداخلهای مؤثر در بهبود سلامت روان رانندگان باشد.</div> <div style="text-align: justify;">Background: Driving is an important and inseparable part of work, economic activities, and social life. Increasing the level of happiness and improving drivers' self-efficacy are the factors that can be achieved by educating psychosocial skills training. In different countries, special attention is paid to the mental health of drivers and several programs are designed and implemented in this field. However, this issue has not been addressed in Iran. Due to the high number of accidents caused by the psychological problems of drivers in Iran, attention to the health and occupational health of drivers needs to be the focus of mental health service providers. Aims: The purpose of the present study was to investigate the efficacy of psychosocial skills training package on drivers' happiness and general self-efficacy. Method: This study utilized a quasi-experimental research method with a one-group pretest-posttest design. The statistical population included all drivers of Tehran Bus Company, from which 101 drivers were randomly selected and received the desired training in psychosocial skills training in 1395 at Khajeh Nasir Toosi University. In these workshops which took place in nine sessions, eighty minutes each, the drivers were trained in the areas of anger management, revenge driving, effective communication, and stress management. This project started in 1390 and in several phases administered on drivers applying for bus driving company in Tehran. To evaluate the effectiveness of the training program, the Munsh Scale of Happiness (Kozma, Stone & Stones, 2000) and General Self-efficacy Scale (Schwarzer & Jerusalem, 1995) were used. Data were analyzed using repeated measure analysis. Results: Findings from the repeated measure analysis for evaluating happiness show that there is a significant difference (P< 0/05) in the mean scores of positive experience between the pre-test (M= 10/49) and the post-test (M= 11/29) scores (P= 0/02). Even though the results of the paired sample t-test on the general self-efficacy questionnaire show a difference between the mean scores of pre-test (M= 31/81) and post-test (M= 32/64), this difference is not statistically significant (P> 0/05). Conclusions: Participating in a psychosocial skills workshop has had a positive effect on participants' performance like increasing positive experience. However, the data analysis failed to show statistically significant differences in terms of increasing positive emotion and general self-efficacy and also decreasing negative feelings and experience. The findings of the present study showed that the psychosocial skills training package can be an effective intervention in improving the mental health of drivers.</div> آموزش توانش های روانی - اجتماعی, سلامت روان, شادکامی, رانندگان شرکت واحد اتوبوسرانی. Psychosocial skill training, mental health, happiness, drivers of the bus company. 161 170 http://psychologicalscience.ir/browse.php?a_code=A-10-139-3&slc_lang=fa&sid=1 Mohsen Shokoohi-Yekta محسن شکوهی یکتا myekta@ut.ac.ir 0043770592 100319475328460011782 Yes University of Tehran دانشگاه تهران Negin Motamed Yeganeh نگین معتمدیگانه ngn_motamed@yahoo.com 0012396257 100319475328460011783 No University of Tehran دانشگاه بریتیش کلمبیا Ameneh Shakeri آمنه شاکری shakeriamene@gmail.com 0017386225 100319475328460011784 No University of British Columbia دانشگاه تهران