آدرس ایمیل خود را وارد نمایید
ثبت
پیام خود را بنویسید
دوره 25، شماره 162 - ( تابستان 1405(شهریور)، 1405 )
جلد 25 شماره 162 صفحات 19-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Beyranvand M, Abbaspour Z, Koraei A. (2026). Comparison the Effectiveness of the Mother Abuse Intervention Program and the Early Intervention Program for Child-to-Parent Violence on Family Adaptability and Self-Esteem in Abused Mothers. Journal of Psychological Science. 25(162), : 6 doi:10.66224/jps.25.162.6
URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-2928-fa.html
URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-2928-fa.html
بیرانوند مراد، عباس پور ذبیح اله، کرایی امین.(1405). مقایسه اثر بخشی برنامه مداخله در مادرآزاری و برنامه مداخله زودهنگام در خشونت فرزند به والدین بر انطباقپذیری خانوادگی و عزتنفس مادران آزاردیده مجله علوم روانشناختی 25 (162) :19-1 10.66224/jps.25.162.6
گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران. ، z.abbaspour@scu.ac.ir
چکیده: (106 مشاهده)
زمینه: امروزه شاهد افزایش روزافزون نوع جدیدی از خشونت خانوادگی تحت عنوان والدآزاری هستیم که با توجه به ماهیت آسیبرسان آن که موجب اخلال در عملکردهای خانواده شده، توجه پژوهشگران را به خود جلب کرده است و بیش از پیش انجام مداخلات مؤثر در این زمینه را ضروری میکند. با این حال، پژوهشی به بررسی مقایسه ای برنامه های مداخله در والدآزاری بومی و غیربومی نپرداخته است.
هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی برنامه مداخله در مادرآزاری و برنامه مداخله زودهنگام در خشونت فرزند به والدین بر انطباق پذیری خانوادگی و عزت نفس مادران آزاردیده انجام شد.
روش: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه به همراه پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی مادران دارای تجربه آزاردیدگی از طرف فرزند پسر نوجوان (12 تا 18 ساله) شهر خرمآباد بود که برای دریافت خدمات مشاورهای در سال 1403 به مراکز مشاوره شهر خرم آباد مراجعه کرده بودند که از میان آنها 45 نفر بر اساس معیارهای ورود و خروج پژوهش به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی در سه گروه 15 نفره (دو گروه آزمایش و یک گروه گواه) قرار گرفتند. گروه های آزمایش اول و دوم به ترتیب طی 18 و 35 جلسه 45 تا 60 دقیق های تحت آموزش و درمان برنامه مداخله در مادرآزاری (عباسپور و همکاران، 1402) و برنامه مداخله زودهنگام در خشونت فرزند به والدین (ایبابه و همکاران، 2017) قرار گرفتند. گروه گواه هیچ مداخل های دریافت نکرد. پرسشنامه های انطباق پذیری و پیوستگی خانواده (اولسون و همکاران، 2006) و عزت نفس (روزنبرگ، 1965) در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری تکمیل شد. داده با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در نرم افزار SPSS 27 تحلیل شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که برنامه های مداخله در مادرآزاری و مداخله زودهنگام در خشونت فرزند به والدین باعث ارتقاء انطباق پذیری خانوادگی و عزت نفس در مادران آزاردیده شدند (05/0>p). هر دو مداخله عملکرد بهتری نسبت به گروه گواه داشته و نتایج خود را در دوره پیگیری نیز حفظ کردند. همچنین بین میزان اثربخشی این دو مداخله تفاوتی معناداری یافت نشده و هر دوی آنها به یک میزان اثربخش بودند.
نتیجهگیری: با انجام مداخلات مناسب در زمینه والدآزاری از جمله برنامه های مداخله در مادرآزاری و مداخله زودهنگام در خشونت فرزند به والدین، میتوان انطباق پذیری خانوادگی و عزت نفس مادران آزاردیده را ارتقا داد.
هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی برنامه مداخله در مادرآزاری و برنامه مداخله زودهنگام در خشونت فرزند به والدین بر انطباق پذیری خانوادگی و عزت نفس مادران آزاردیده انجام شد.
روش: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه به همراه پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی مادران دارای تجربه آزاردیدگی از طرف فرزند پسر نوجوان (12 تا 18 ساله) شهر خرمآباد بود که برای دریافت خدمات مشاورهای در سال 1403 به مراکز مشاوره شهر خرم آباد مراجعه کرده بودند که از میان آنها 45 نفر بر اساس معیارهای ورود و خروج پژوهش به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی در سه گروه 15 نفره (دو گروه آزمایش و یک گروه گواه) قرار گرفتند. گروه های آزمایش اول و دوم به ترتیب طی 18 و 35 جلسه 45 تا 60 دقیق های تحت آموزش و درمان برنامه مداخله در مادرآزاری (عباسپور و همکاران، 1402) و برنامه مداخله زودهنگام در خشونت فرزند به والدین (ایبابه و همکاران، 2017) قرار گرفتند. گروه گواه هیچ مداخل های دریافت نکرد. پرسشنامه های انطباق پذیری و پیوستگی خانواده (اولسون و همکاران، 2006) و عزت نفس (روزنبرگ، 1965) در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری تکمیل شد. داده با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در نرم افزار SPSS 27 تحلیل شد.
یافته ها: نتایج نشان داد که برنامه های مداخله در مادرآزاری و مداخله زودهنگام در خشونت فرزند به والدین باعث ارتقاء انطباق پذیری خانوادگی و عزت نفس در مادران آزاردیده شدند (05/0>p). هر دو مداخله عملکرد بهتری نسبت به گروه گواه داشته و نتایج خود را در دوره پیگیری نیز حفظ کردند. همچنین بین میزان اثربخشی این دو مداخله تفاوتی معناداری یافت نشده و هر دوی آنها به یک میزان اثربخش بودند.
نتیجهگیری: با انجام مداخلات مناسب در زمینه والدآزاری از جمله برنامه های مداخله در مادرآزاری و مداخله زودهنگام در خشونت فرزند به والدین، میتوان انطباق پذیری خانوادگی و عزت نفس مادران آزاردیده را ارتقا داد.
شمارهی مقاله: 6
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |
This work is licensed under the Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)