دوره 18، شماره 76 - ( 4-1398 )                   جلد 18 شماره 76 صفحات 407-415 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

seyyedsharifi M, Navabi Nezhad S, farzad V. Comparison of the effectiveness of emotional - focused and schema therapy approach on the self-Efficacy of parenting in mothers of the household head. علوم روانشناختی. 2019; 18 (76) :407-415
URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-295-fa.html
سیدشریفی منصوره، نوابی نژاد شکوه، فرزاد ولی الله. مقایسه اثربخشی رویکرد هیجان مدار و طرحواره درمانگری بر خودکارآمدی والدگری مادران سرپرست خانواده. فصلنامه علمی پژوهشی علوم روانشناختی. 1398; 18 (76) :407-415

URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-295-fa.html


دانشگاه خوارزمی
چکیده:   (105 مشاهده)
زمینه: پژوهش ­های انجام شده نشان از اثربخشی رویکرد هیجان­ مدار بر خودکارآمدی والدگری زنان دارد. مرور پژوهش ­ها نشان از این دارد که برخی از طرحواره­ های ناسازگار زنان سرپرست خانواده فعال است. بدین ترتیب باید مشخص شود که بین تأثیر طرحواره­ درمانگری و رویکرد هیجان­ مدار چه تفاوتی وجود دارد. هدف: این پژوهش با هدف تعیین و مقایسه اثربخشی رویکرد هیجان ­مدار و طرحواره درمانگری بر خودکارآمدی والدگری مادران سرپرست خانواده انجام شد. روش: این پژوهش از نوع نیمه­ آزمایشی با طرح پیش­ آزمون - پس­ آزمون با دو گروه آزمایش و یک گروه گواه بود. از جامعه آماری زنان سرپرست خانواده در موسسات خیریه شهرستان تهران، 45 نفر به صورت در دسترس انتخاب و بصورت تصادفی در سه گروه 15 تایی گزینش شدند. ابتدا پرسشنامه‌ خودکارآمدی والدگری دومکا و همکاران (1996) اجرا شد، سپس جلسات هیجان­ مدار جانسون و گرینبرگ (2005) برای گروه آزمایش 1 و طرحواره درمانگری یانگ (2003) برای گروه آزمایشی 2 اجرا شد، اما برای گروه گواه، هیچ­ گونه مداخله ­ای اعمال نشد. بعد از 2 ماه از اجرای پس­ آزمون به منظور سنجش ماندگاری اثر طرحواره درمانگری و هیجان ­مدار، پرسشنامه­ پژوهش با هدف آزمون پیگیری بین آزمودنی­های پژوهش پخش شد و داده ­های مورد نیاز جمع­ آوری شد. یافته ­ها: نتایج تحلیل اندازه­ گیری مکرر نشان داد که هر دو درمان هیجان ­مدار و طرحواره درمانگری بر افزایش خودکارآمدی والدگری زنان سرپرست خانواده اثربخش بود (0/001p≤). نتایج مقایسه زوجی، نشان از آن داشت که طرحواره­ درمانگری نسبت به درمان ­هیجان ­مدار تأثیر بیشتری بر خودکارآمدی والدگری زنان داشت. نتیجه­ گیری: به منظور افزایش خودکارآمدی والدگری زنان هر دو درمان هیجان ­مدار و طرحواره درمانگری قابل استفاده است اما طرحواره درمانگری بهتر عمل می­کند.
متن کامل [PDF 624 kb]   (65 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۸/۵/۱۲

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم روانشناختی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Journal of psychologicalscience

Designed & Developed by : Yektaweb