آدرس ایمیل خود را وارد نمایید
ثبت
پیام خود را بنویسید
دوره 24، شماره 153 - ( پاییز 1404(آذر)، 1404 )
جلد 24 شماره 153 صفحات 11-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Ruangrit S. (2025). Earthquake Disaster-Related Emotional Distress and Coping Mechanisms in High-Rise Residents in Bangkok: A Transactional Model Perspective. Journal of Psychological Science. 24(153), 1-11. doi:10.61186/jps.24.153.1
URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-3017-fa.html
URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-3017-fa.html
Ruangrit Suamuang.(1404). پریشانی عاطفی مرتبط با فاجعه زلزله و مکانیسمهای مقابله با آن در ساکنان ساختمانهای بلند در بانکوک: یک دیدگاه مدل تراکنشی مجله علوم روانشناختی 24 (153) :11-1 10.61186/jps.24.153.1
دانشجوی کارشناسی ارشد، کارشناسی ارشد (افتخاری) در روانشناسی کاربردی، روانشناسی بالینی و مشاوره، دانشگاه دربی، انگلستان ، ruangrit.cher@gmail.com
چکیده: (881 مشاهده)
پیشینه: چشمانداز شهری بانکوک تقریباً شامل ۶۰۰۰ برج بلندمرتبه است که میلیونها نفر را در منطقهای که از نظر تاریخی منطقهای پایدار از نظر لرزهخیزی محسوب میشد، اسکان میدهند. با این حال، زلزله ۷.۷ ریشتری میانمار در ۲۸ مارس ۲۰۲۵، علیرغم ایجاد حداقل خسارت ساختاری، باعث پریشانی روانی گستردهای در میان جوامع عمودی بانکوک شد. در حالی که تحقیقات روانشناسی فاجعه موجود نشان میدهد که فرآیندهای ارزیابی فردی و منابع مقابله بر پیامدهای پریشانی تأثیر میگذارند، محیطهای شهری عمودی با تراکم بالا تا حد زیادی در ادبیات فاجعه، به ویژه در کلانشهرهای آسیایی که نابرابریهای اجتماعی-اقتصادی ممکن است آسیبپذیریها را تشدید کند، ناشناخته ماندهاند.
اهداف: این مطالعه با هدف تعیین کمیت تغییرات پریشانی عاطفی مرتبط با زلزله، ارزیابی اثربخشی استراتژیهای مختلف مقابله، بررسی تعدیلکنندههای اجتماعی-اقتصادی و مرتبط با معلولیت و آزمایش مدل تعاملی استرس و مسیرهای مقابله در میان جمعیت بلندمرتبه بانکوک انجام شد.
روشها: یک نظرسنجی مقطعی مبتنی بر وب دو هفته پس از زلزله با استفاده از نمونهگیری احتمالی طبقهبندی شده چند مرحلهای انجام شد. از ۱۲۰ ساختمان که به صورت تصادفی در سراسر مناطق بانکوک انتخاب شده بودند، ۵۲۰۰ خانوار دعوتنامههای نظرسنجی دریافت کردند که منجر به ۲۱۰۴ پاسخ تکمیلشده (میزان پاسخ ۴۰.۵٪) شد. شرکتکنندگان بزرگسالانی بودند که حداقل شش ماه در ساختمانهای بیش از هشت طبقه ساکن بودند. ابزارهای معتبر اقتباسشده با تایلند شامل Kessler-6 برای پریشانی روانی، شاخص شدت بیخوابی و مقیاسهای سفارشی اندازهگیری آمادگی اضطراری، جستجوی حمایت اجتماعی و رفتارهای مراقبت از خود بود. تجزیه و تحلیلهای آماری از آزمونهای t زوجی، ANOVA، MANOVA و روشهای میانجیگری بوتاسترپ با گزارش اندازه اثر استفاده کردند.
نتایج: شیوع بیخوابی بالینی قابل توجه از ۲۷.۴٪ به ۶۱.۸٪ پس از زلزله افزایش یافت. رفتارهای آمادگی اضطراری با سطوح اضطراب پایینتر مرتبط بودند، در حالی که جستجوی حمایت اجتماعی با کاهش شدت بیخوابی همبستگی داشت. اختلافات قابل توجهی در طول مدت سکونت، سطح درآمد و وضعیت معلولیت مشاهده شد، به طوری که مستاجران میزان آمادگی کمتری نسبت به صاحبان خانه نشان دادند (۵۴.۶٪ در مقابل ۷۱.۹٪). تحلیلهای میانجیگری نشان داد که آمادگی و رفتارهای حمایتجویانه در مجموع ۳۷.۷ درصد از ارتباط بین تهدید لرزهای ادراکشده و پیامدهای پریشانی روانی را توضیح میدهند.
نتیجهگیری: تهدید زلزله ادراکشده، به جای آسیب ساختاری واقعی، به عنوان عامل اصلی پریشانی روانی در جوامع بلندمرتبه بانکوک ظاهر شد. در حالی که آمادگی اضطراری و حمایت اجتماعی اثرات محافظتی قابل توجهی در برابر اضطراب و بیخوابی ایجاد کردند، این منابع به طور ناعادلانهای در بین گروههای اجتماعی-اقتصادی توزیع شدند. این یافتهها بر نیاز مبرم به سیاستهای فراگیر آمادگی در برابر بلایا که موانع ساختاری مؤثر بر جمعیتهای آسیبپذیر را در کلانشهرهای به سرعت در حال شهری شدن که با خطرات لرزهای نوظهور روبرو هستند، برطرف میکند، تأکید میکند.
اهداف: این مطالعه با هدف تعیین کمیت تغییرات پریشانی عاطفی مرتبط با زلزله، ارزیابی اثربخشی استراتژیهای مختلف مقابله، بررسی تعدیلکنندههای اجتماعی-اقتصادی و مرتبط با معلولیت و آزمایش مدل تعاملی استرس و مسیرهای مقابله در میان جمعیت بلندمرتبه بانکوک انجام شد.
روشها: یک نظرسنجی مقطعی مبتنی بر وب دو هفته پس از زلزله با استفاده از نمونهگیری احتمالی طبقهبندی شده چند مرحلهای انجام شد. از ۱۲۰ ساختمان که به صورت تصادفی در سراسر مناطق بانکوک انتخاب شده بودند، ۵۲۰۰ خانوار دعوتنامههای نظرسنجی دریافت کردند که منجر به ۲۱۰۴ پاسخ تکمیلشده (میزان پاسخ ۴۰.۵٪) شد. شرکتکنندگان بزرگسالانی بودند که حداقل شش ماه در ساختمانهای بیش از هشت طبقه ساکن بودند. ابزارهای معتبر اقتباسشده با تایلند شامل Kessler-6 برای پریشانی روانی، شاخص شدت بیخوابی و مقیاسهای سفارشی اندازهگیری آمادگی اضطراری، جستجوی حمایت اجتماعی و رفتارهای مراقبت از خود بود. تجزیه و تحلیلهای آماری از آزمونهای t زوجی، ANOVA، MANOVA و روشهای میانجیگری بوتاسترپ با گزارش اندازه اثر استفاده کردند.
نتایج: شیوع بیخوابی بالینی قابل توجه از ۲۷.۴٪ به ۶۱.۸٪ پس از زلزله افزایش یافت. رفتارهای آمادگی اضطراری با سطوح اضطراب پایینتر مرتبط بودند، در حالی که جستجوی حمایت اجتماعی با کاهش شدت بیخوابی همبستگی داشت. اختلافات قابل توجهی در طول مدت سکونت، سطح درآمد و وضعیت معلولیت مشاهده شد، به طوری که مستاجران میزان آمادگی کمتری نسبت به صاحبان خانه نشان دادند (۵۴.۶٪ در مقابل ۷۱.۹٪). تحلیلهای میانجیگری نشان داد که آمادگی و رفتارهای حمایتجویانه در مجموع ۳۷.۷ درصد از ارتباط بین تهدید لرزهای ادراکشده و پیامدهای پریشانی روانی را توضیح میدهند.
نتیجهگیری: تهدید زلزله ادراکشده، به جای آسیب ساختاری واقعی، به عنوان عامل اصلی پریشانی روانی در جوامع بلندمرتبه بانکوک ظاهر شد. در حالی که آمادگی اضطراری و حمایت اجتماعی اثرات محافظتی قابل توجهی در برابر اضطراب و بیخوابی ایجاد کردند، این منابع به طور ناعادلانهای در بین گروههای اجتماعی-اقتصادی توزیع شدند. این یافتهها بر نیاز مبرم به سیاستهای فراگیر آمادگی در برابر بلایا که موانع ساختاری مؤثر بر جمعیتهای آسیبپذیر را در کلانشهرهای به سرعت در حال شهری شدن که با خطرات لرزهای نوظهور روبرو هستند، برطرف میکند، تأکید میکند.
فهرست منابع
1. Deakin University Library. (n.d.). Surveys & questionnaires – qualitative study design. [No DOI; web source.]
2. Federal Emergency Management Agency. (2024). How to embed health equity in emergency preparedness. [No DOI; government report.]
3. Fox, J. H., et al. (2012). The effectiveness of psychological first aid as a disaster intervention tool: Research analysis of peer-reviewed literature from 1990–2010. Disaster Medicine and Public Health Preparedness, 6(3), 247-252. https://doi.org/10.1001/dmp.2012.39
4. Fricker, R. D. (2017). Sampling methods for web and e-mail surveys. In The SAGE handbook of online research methods (pp. 162–183). SAGE. https://doi.org/10.4135/9781473957992.n11
5. Gifford, R. (2024). The consequences of living in high-rise buildings. Journal of Environmental Psychology, 86, 102050. https://doi.org/10.1016/j.jenvp.2024.102050
6. Goldman, M. L., et al. (2022). Centering equity in mental-health crisis services. Health Affairs, 41(2), 211-219. https://doi.org/10.1377/hlthaff.2021.01467
7. iMotions. (2024). How to analyze survey data: A comprehensive guide. [No DOI; web source.]
8. Kivak, R. (2024). Transactional model of stress and coping. EBSCO Research Starters. [No DOI; database entry.]
9. Lazarus, R. S., & Folkman, S. (1984). Stress, appraisal, and coping. Springer. [No DOI; book.]
10. Perdana, A. R. A., & Putri, E. (2025). Shattered ground, shaken minds: Mental-health outcomes in Indonesian earthquake zones. International Journal of Disaster Risk Reduction, 91, 103775. https://doi.org/10.1016/j.ijdrr.2024.103775
11. Qualtrics. (2024). Sampling methods, types & techniques. [No DOI; web source.]
12. Raker, E. J., et al. (2020). Mitigating health disparities after natural disasters. Health Affairs, 39(12), 2066-2074. https://doi.org/10.1377/hlthaff.2020.01132
13. Regmi, P. R., et al. (2016). Guide to the design and application of online questionnaire surveys. F1000Research, 5, 710. https://doi.org/10.12688/f1000research.8442.1
14. United Nations Office for Disaster Risk Reduction. (2023). Thailand advances urban resilience with the “Making Cities Resilient 2030” initiative. [No DOI; report.]
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |
This work is licensed under the Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)