آدرس ایمیل خود را وارد نمایید
ثبت
پیام خود را بنویسید
دوره 25، شماره 162 - ( تابستان 1405(شهریور)، 1405 )
جلد 25 شماره 162 صفحات 20-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
amiri N, Imani M, Mohammadi N, Goodarzi M A. (2026). Effectiveness of Shame-Focused Online ACT Group Therapy on Quality of Life in Depressed Infertile Women. Journal of Psychological Science. 25(162), : 3 doi:10.66224/jps.25.162.3
URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-3083-fa.html
URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-3083-fa.html
امیری نجمه، ایمانی مهدی، محمدی نورالله، گودرزی محمد علی.(1405). اثربخشی «گروهدرمانی آنلاین پذیرش و تعهد مبتنی بر شرم» بر کیفیت زندگی و مؤلفههای آن در زنان نابارور افسرده مجله علوم روانشناختی 25 (162) :20-1 10.66224/jps.25.162.3
گروه روانشناسی بالینی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران. ، mimani@shirazu.ac.ir
چکیده: (27 مشاهده)
زمینه: ناباروری در زنان اغلب با افسردگی و احساس شرم همراه است که کیفیت زندگی و مؤلفههای آن (مانند سلامت جسمی، روانی و اجتماعی) را کاهش میدهد. درمانپذیرش و تعهد (ACT) مبتنی بر شرم میتواند این روابط را بهبود بخشد.
هدف: هدف از این پژوهش، بررسی اثربخشی گروهدرمانی آنلاین پذیرش و تعهد مبتنی بر شرم بر کیفیت زندگی و مؤلفههای آن در زنان نابارور افسرده بود.
روش: روش پژوهش کارآزمایی بالینی تصادفی شده با طرح پیشآزمون - پسآزمون با گروه گواه با پیگیری یکماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان نابارور مراجعهکننده به مراکز درمان ناباروری شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود. نمونه شامل ۴۰ زن نابارور بود که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۲۰ نفر) جای گرفتند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه کیفیت زندگی زوجهای نابارور توسط یغمایی و همکاران (۱۳۸۸) و مقیاس افسردگی بک - نسخه دوم (۱۹۹۶) بود. مداخله شامل ۱۰ جلسه هفتگی درمانپذیرش و تعهد بهصورت آنلاین بر اساس پروتکل ۱۰ جلسهای درمانپذیرش و تعهد مبتنی بر شرم مک کی و همکاران (2020) بود. دادهها با استفاده آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر در نرمافزار SPSS نسخه ۲۵ تحلیل شد.
یافته ها: نتایج نشان داد گروهدرمانی پذیرش و تعهد آنلاین مبتنی بر شرم، موجب بهبود معنادار نمره کلی کیفیت زندگی و تمامی مؤلفههای آن شامل ابعاد جسمی، روانی، عاطفی، معنوی - مذهبی، اقتصادی، جنسی و اجتماعی در زنان نابارور افسرده شد (05/0 > p) و این نتایج در دوره پیگیری نیز حفظ شد.
نتیجهگیری: گروهدرمانی آنلاین پذیرش و تعهد مبتنی بر شرم در ارتقای کیفیت زندگی زنان نابارور افسرده مؤثر بود؛ بنابراین، پیشنهاد میشود از این مداخله بهعنوان درمان مکمل در کنار سایر خدمات سلامت روان جهت بهبود کیفیت زندگی این گروه بهرهگیری شود
هدف: هدف از این پژوهش، بررسی اثربخشی گروهدرمانی آنلاین پذیرش و تعهد مبتنی بر شرم بر کیفیت زندگی و مؤلفههای آن در زنان نابارور افسرده بود.
روش: روش پژوهش کارآزمایی بالینی تصادفی شده با طرح پیشآزمون - پسآزمون با گروه گواه با پیگیری یکماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان نابارور مراجعهکننده به مراکز درمان ناباروری شهر تهران در سال ۱۴۰۲ بود. نمونه شامل ۴۰ زن نابارور بود که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۲۰ نفر) جای گرفتند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامه کیفیت زندگی زوجهای نابارور توسط یغمایی و همکاران (۱۳۸۸) و مقیاس افسردگی بک - نسخه دوم (۱۹۹۶) بود. مداخله شامل ۱۰ جلسه هفتگی درمانپذیرش و تعهد بهصورت آنلاین بر اساس پروتکل ۱۰ جلسهای درمانپذیرش و تعهد مبتنی بر شرم مک کی و همکاران (2020) بود. دادهها با استفاده آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر در نرمافزار SPSS نسخه ۲۵ تحلیل شد.
یافته ها: نتایج نشان داد گروهدرمانی پذیرش و تعهد آنلاین مبتنی بر شرم، موجب بهبود معنادار نمره کلی کیفیت زندگی و تمامی مؤلفههای آن شامل ابعاد جسمی، روانی، عاطفی، معنوی - مذهبی، اقتصادی، جنسی و اجتماعی در زنان نابارور افسرده شد (05/0 > p) و این نتایج در دوره پیگیری نیز حفظ شد.
نتیجهگیری: گروهدرمانی آنلاین پذیرش و تعهد مبتنی بر شرم در ارتقای کیفیت زندگی زنان نابارور افسرده مؤثر بود؛ بنابراین، پیشنهاد میشود از این مداخله بهعنوان درمان مکمل در کنار سایر خدمات سلامت روان جهت بهبود کیفیت زندگی این گروه بهرهگیری شود
شمارهی مقاله: 3
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |
This work is licensed under the Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)