دوره 18، شماره 78 - ( 6-1398 )                   جلد 18 شماره 78 صفحات 737-745 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

hooshyar F, afshariniya K, arefi M, kakabarayi K, amiri H. Comparing the effectiveness of behavioral couple therapy and based on acceptance and commitment therapy on alexithymia in maladjusted couples. علوم روانشناختی. 2019; 18 (78) :737-745
URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-330-fa.html
هوشیار فاطمه، افشاری نیا کریم، عارفی مختار، کاکابرایی کیوان، امیری حسن. مقایسه اثربخشی زوج درمانگری رفتاری و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر ناگویی طبعی زوجین سازش نایافته. فصلنامه علمی پژوهشی علوم روانشناختی. 1398; 18 (78) :737-745

URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-330-fa.html


دانشگاه آزاد کرمانشاه
چکیده:   (132 مشاهده)
زمینه: ناگویی طبعی از عواملی است که باعث به وجود آمدن سازش نایافتگی و اختلاف زوجین می­ شود. اثر بخشی زوج درمانگری و درمان مبتنی بر پذیرش بر متغیرهای مختلفی در زندگی زوجین تأیید شده است، اما مسئله اصلی این است که چه درمانگری برای زوجین سازش نایافته کارایی بیشتری دارد؟ هدف: مقایسه اثربخشی زوج درمانگری و درمان مبتنی بر پذیرش  بر ناگویی طبعی زوجین سازش نایافته بود. روش: پژوهش از نوع  نیمه ­آزمایشی با طرح پیش ­آزمون و پس ­آزمون با گروه گواه  بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زوجین سازش نایافته شهر شیراز  که به دادگاه خانواده شهر شیراز در سال 1397مراجعه کرده ­اند بود. از این جامعه 90 نفر به صورت در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه (30نفری)آزمایش 1و2و گواه جایگزین شدند. ابزار عبارتند از، پروتکل ­های درمان مبتنی بر پذیرش (خانجانی وشکی و همکاران ،1395)، زوج درمانگری رفتاری (رضوی نعمت­ الهی و همکاران، 1392) و پرسشنامه ناگویی طبعی تورنتو (1994). برای هر سه گروه پیش آزمون پرسشنامه اجراشد، سپس مداخله زوج درمانگری و درمان مبتنی بر پذیرش برای دو گروه­ آزمایش اجرا، اما برای گروه گواه، مداخله ­ای اعمال نشد. نتایج با روش آنالیز کواریانس تحلیل شد. یافته ­ها: نتایج نشان داد، زوج درمانگری و درمان مبتنی بر پذیرش بر ناگویی طبعی زوجین تأثیر معناداری داشتند (0/001P<). بین دو درمان از لحاظ تأثیر بر ناگویی طبعی تفاوت معنادار وجود داشت(0/001P<). زوج درمانگری اثر بیشتری در کاهش دشواری در تشخیص احساسات و درمان مبتنی بر پذیرش اثر بیشتری در کاهش دشواری در توصیف احساسات داشتند(0/05P<)، تنها زوج درمانگری بر کاهش تفکر عینی اثر معنادار داشت(0/05P<).  لذا زوج درمانگری اثر بیشتری در کاهش ناگویی طبعی داشت. نتیجه گیری: می ­توان به منظور کاهش ناگویی طبعی از زوج درمانگری بهره جست.
 

متن کامل [PDF 435 kb]   (55 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: ۱۳۹۸/۵/۲۵ | پذیرش: ۱۳۹۸/۶/۲۸ | انتشار: ۱۳۹۸/۷/۲۹

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم روانشناختی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Journal of psychologicalscience

Designed & Developed by : Yektaweb