پیام خود را بنویسید
دوره 20، شماره 98 - ( بهار1400(اردیبهشت)، 1400 )                   جلد 20 شماره 98 صفحات 161-170 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Shokoohi-Yekta M, Motamed Yeganeh N, Shakeri A. The effectiveness of psychosocial skills training package on happiness and general self-efficacy of tehran bus company’s drivers. علوم روانشناختی. 2021; 20 (98) :161-170
URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-845-fa.html
شکوهی یکتا محسن، معتمدیگانه نگین، شاکری آمنه. اثربخشی بسته آموزشی توانش های روانی - اجتماعی بر شادکامی و خودکارآمدی عمومی رانندگان شرکت واحد اتوبوس‌رانی شهر تهران. فصلنامه علمی پژوهشی علوم روانشناختی. 1400; 20 (98) :161-170

URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-845-fa.html


دانشگاه تهران
چکیده:   (260 مشاهده)
زمینه: رانندگی امری مهم و جدایی ­ناپذیر در انجام کار، فعالیت ­های اقتصادی و زندگی اجتماعی است. افزایش سطح شادکامی و ارتقاء خودکارآمدی رانندگان ازجمله عواملی است که با آموزش مهارت‌های روانی - اجتماعی قابل حصول است. در کشورهای مختلف توجه ویژه ­ای به سلامت­ روان رانندگان می­ شود و برنامه­ های متعددی در این زمینه طراحی و اجرا می­ گردد. به هر حال، در ایران به این مهم توجه نشده ­است. با توجه به بالا بودن آمار تصادفات ناشی از مشکلات روانشناختی رانندگان در ایران نیاز است که توجه به صحت و سلامت شغلی رانندگان در مرکز توجه ارائه ­کنندگان خدمات سلامت ­روان قرار گیرد. هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر بسته آموزشی مهارت­ های روانی - اجتماعی بر شادکامی و خودکارآمدی عمومی رانندگان بود. روش: روش این پژوهش از نوع شبه تجربی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون تک گروهی بود. جامعه آماری شامل رانندگان شرکت واحد اتوبوس‌رانی مناطق 1 تا 22 شهر تهران بود که از میان آنها 101 نفر از رانندگان به صورت گروه نمونه در دسترس انتخاب‌شده و آموزش‌های موردنظر را در زمینه بسته آموزشی توانش­های روانی - اجتماعی در تابستان 1395 در دانشگاه خواجه‌نصیرالدین طوسی دریافت کردند. این پروژه از سال 1390 آغاز شده و در فازهای مخلتف بر روی رانندگانی که متقاضی استخدام در شرکت واحد بودند اجرا گردیده ­است. برای ارزیابی اثربخشی برنامه آموزشی از دو مقیاس شادکامی مونش (کوزما، استون و استونز، 2000) و مقیاس خودکارآمدی عمومی (شوارتز و جروسلم، 1995) استفاده شد. در این کارگاه ­ها که طی 9 جلسه 80 دقیقه ­ای برگزار شد، رانندگان در زمینه‌های مدیریت خشم، رانندگی انتقام‌جویانه، ارتباط مؤثر و مدیریت تنیدگی آموزش دیدند. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل اندازه ­گیری ­های مکرر و t وابسته تجزیه‌وتحلیل شد. یافته ­ها: یافته­ های به‌دست‌آمده از آزمون تحلیل اندازه­ گیری ­های مکرر برای بررسی شادکامی نشان می ­دهد تفاوت­ بین میانگین ­ها در خرده آزمون تجربه مثبت در پیش­ آزمون (10/49 M=) و پس‌آزمون (11/29 M=) در سطح 0/05 P< معنادار است. نتایج حاصل از تحلیل آزمون t وابسته بر روی‌داده‌های حاصل از پرسشنامه ارزیابی خودکارآمدی عمومی نشان می ­دهد که اگرچه در میانگین نمرات پیش‌آزمون (31/81 M=) و پس‌آزمون (32/64 M=) تفاوت وجود دارد، بااین‌حال این تفاوت از نظر آماری معنادار نیست (0/05 P>). نتیجه ­گیری: شرکت در کارگاه توانش‌­ های روانی - اجتماعی اثر مثبتی بر عملکرد شرکت‌کنندگان در زمینه­ ی افزایش تجربه مثبت داشته است. بااین‌وجود تحلیل یافته­ ­ها، تفاوت معناداری را درزمینه‌ی افزایش احساس مثبت و خودکارآمدی عمومی و کاهش احساس و تجربه منفی نشان نمی‌دهد. یافته­ های حاصل از پژوهش حاضر نشان داد که بسته آموزشی توانشهای روانی - اجتماعی می ­تواند مداخله­ای مؤثر در بهبود سلامت ­روان رانندگان باشد.
متن کامل [PDF 705 kb]   (175 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1399/4/11 | پذیرش: 1399/12/10 | انتشار: 1400/1/2

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم روانشناختی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 All Rights Reserved | Journal of psychologicalscience

Designed & Developed by : Yektaweb