Nikpour F, Khalatbari J, Rezaee O, Jomehri F. (2021). The comparing effectivness of schema therapy and acceptance/commitment therapy on forgiveness among divorced women.
Journal of Psychological Science.
20(100), 597-607.
URL:
http://psychologicalscience.ir/article-1-983-fa.html
گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران ، Javadkhalatbaripsy2@gmail.com
چکیده: (2334 مشاهده)
زمینه: طلاق از جمله عوامل گسیختگی و از همپاشیدگی کانون خانواده است که عواقب بسیاری را برای افراد جامعه دارد و میتواند منشأ بسیاری از آسیبهای اجتماعی باشد. هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بخشودگی زنان مطلقه شهر تهران بود. روش: روش پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه، همراه با پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری در این پژوهش، شامل تمامی زنان مطلقه شهر تهران در سال 1397 بود که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده تعداد 45 نفر از این زنان در سه گروه طرحواره درمانی (15 نفر)، درمان پذیرش و تعهد (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) جایابی شدند. گروههای آزمایش تحت طرحواره درمانی (12 جلسه 90 دقیقهای)، پذیرش و تعهد (12 جلسه 90 دقیقهای) قرار گرفتند. گروه گواه در طی این مدت هیچگونه مداخله ای از طرحواره درمانی و پذیرش / تعهد دریافت نکرد و در لیست انتظار باقی ماند. به منظور گردآوری داده ها از پرسشنامه بخشودگی هارتلند (HFS) تامسون و همکاران (2005) به استفاده شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات بهدستآمده با استفاده از نرمافزار SPSS نسخه 24 در دو بخش توصیفی و استنباطی (تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بن فرونی) انجام پذیرفت. یافته ها: یافته ها حاکی از آن بود که هر دو روش درمانی می توانند بخشودگی زنان مطلقه را افزایش دهند، اما درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر بخشودگی دارای تأثیر بیشتری بود. یافتههای این پژوهش اثربخشی دو روش طرحواره درمانی و درمان پذیرش و تعهد را در بهبود بخشودگی مورد تأیید قرار داد. نتیجه گیری: بنابراین توجه به طرحواره درمانی و پذیرش / تعهد در محیطهای مشاوره و روان درمانی برای افزایش بخشودگی زنان مطلقه از اهمیت ویژهای برخوردار است.
نوع مطالعه:
كاربردي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1399/7/9 | پذیرش: 1400/4/10 | انتشار: 1400/3/9
بازنشر اطلاعات |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |