دوره 17، شماره 65 - ( 1-1397 )                   جلد 17 شماره 65 صفحات 45-21 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشگاه تهران
چکیده:   (2031 مشاهده)
اختلال سوء‌مصرف مواد یکی از شایع‌ترین و مزمن‌ترین اختلالاتی است که بار زیادی را بر فرد و جامعه تحمیل می‌کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پیش‌بینی‌کنندگی ناگویی طبعی و حمایت اجتماعی ادراک شده در نتایج درمان دارویی، درمان انگیزشی و درمان ترکیبی دارویی- انگیزشی سوء مصرف مواد طراحی و اجرا گردید. روش این پژوهش توصیفی و از نمونه طرح‌های همبستگی است. بدین‌منظور 180 نفر سوء‌مصرف‌کننده مواد به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه درمان دارویی، مشاوره انگیزشی و درمان ترکیبی دارویی- انگیزشی قرار گرفتند. افراد آزمودنی پیش از درمان پرسشنامه‌های مربوط به مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک شده(MSPSS-12)  و مقیاس ناگویی طبعی تورنتو (TAS-20) را تکمیل کردند. پس از پایان دوره درمانی تعداد افراد باقی مانده هر گروه درمانی به‌ترتیب 45، 39 و 43 نفر بود. داده‌های پژوهش با استفاده از شاخص‌ها و روش‌های آمار توصیفی و استنباطی شامل میانگین، انحراف استاندارد، همبستگی و تحلیل رگرسیون مورد بررسی قرار گرفتند. در بررسی پیش‌بینی‌پذیری نتایج درمان براساس ناگویی طبعی، نتایج حاکی از امکان پیش‌بینی‌پذیری نتایج درمان بر اساس مداخله دارویی بود و ناگویی طبعی نتایج درمان‌های انگیزشی و ترکیبی را پس از سه و شش ماه نتوانست پیش‌بینی کند ( 0/05>p). همچنین نتایج حاکی از سهیم بودن حمایت اجتماعی ادراک شده در پیش‌بینی نتایج هر سه درمان انگیزشی، دارویی و ترکیبی پس از سه و شش ماه بود (0/05>p). نتایج پژوهش حاضر نشان داد ناگویی طبعی و حمایت اجتماعی ادراک شده در پیش‌بینی نتایج درمانی سوء‌مصرف مواد تأثیر گذارند. توجه به این متغیرها می‌تواند در پیشگیری، تشخیص و درمان سوء‌مصرف مواد مؤثر باشد.
متن کامل [PDF 380 kb]   (1143 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: 1398/4/13 | پذیرش: 1398/4/13 | انتشار: 1398/4/13

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.