دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. ، H.Mohagheghi@basu.ac.ir
چکیده: (39 مشاهده)
زمینه: خودکشی و افکار خودکشی از جمله علل اصلی مرگ و میر در سراسر جهان هستند و نرخ بالایی از وقوع آنها بهویژه در میان نوجوانان و افرادی که با اختلالات روانی مواجه هستند، مشاهده میشود. با توجه به روند افزایشی آن درجامعه، شکل آسیب اجتماعی به خود گرفته است و دارای تاثیرات و پیامدهای مخرب و خانمان سوز هم برای فرد خودکشی کننده و هم برای خانواده ها و هم در سطح گسترده تر یعنی جامعه ای که فرد بدان وابسته است می باشد.
هدف: بنابراین پژوهش حاضر بررسی تاثیر یک برنامه ی آموزشی شفقت محور بر نفرت از خود و امید در گروهی از افراد در معرض خطر خودکشی انجام شد.
روش: پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی دانشجویان دارای افکار خودکشی دانشگاه های کرج بود که با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند، ۳۰ دانشجوی دارای افکار خودکشی انتخاب و با گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر کدام ۱۵ نفر) قرار گرفتند. در این پژوهش از پرسشنامه افکار خودکشی (بک،1979) و پرسشنامه امیدواری توسط (اشنایدر و همکاران،1991) استفاده شد. در این پژوهش، برنامه ی آموزشی شفقت محور محققساخته، در قالب یک برنامه 8 جلسه ای ۹۰ دقیقهای به گروه آزمایش اجرا شد. تجزیه و تحلیل داده ها از طریق آنالیز کوواریانس و با استفاده از نرم افزار SPSS-26 انجام شد.
یافته ها: نتایج نشان داد مداخله مبتنی بر شفقت بهطور معناداری موجب افزایش امیدواری و کاهش نفرت از خود در دانشجویان گروه آزمایش گردید (p < 0/001).
نتیجهگیری: آموزش مبتنی بر شفقت، با هدف قرار دادن مستقیم مکانیزمهای خودانتقادگری و سرزنش خود، میتواند به طور مؤثری احساسات منفی مانند نفرت از خود را کاهش و موجب تقویت امیدواری شود.
شمارهی مقاله: 5
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1404/3/9 | پذیرش: 1405/4/1
| بازنشر اطلاعات |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |