استادیار، گروه مشاوره، واحد مسجد سلیمان، دانشگاه آزاد اسلامی، مسجد سلیمان، ایران.masoudshahbazi53@iau.ac.ir ، masoudshahbazi53@iau.ac.ir
چکیده: (23 مشاهده)
زمینه و هدف: طلاق والدین در دوران نوجوانی، بهویژه برای دختران، با افزایش استرس، کاهش تحمل پریشانی و ضعف در تنظیم هیجان همراه است و خطر مشکلات روانی را افزایش میدهد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان شناختی-رفتاری و درمان راهحلمحور بر استرس ادراک شده، تحمل پریشانی و تنظیم هیجان در دختران نوجوان طلاقدیده انجام شد.
روش: پژوهش شبهآزمایشی با طرح پیشآزمون–پسآزمون–پیگیری بود. جامعه آماری شامل دختران ۱۲ تا ۱۶ ساله دارای تجربه طلاق والدین در شهر ایذه بود. نمونهای ۶۰ نفره به روش هدفمند انتخاب و به سه گروه شناختی-رفتاری، راهحلمحور و گواه تقسیم شدند. مداخلات شامل جلسات ۹۰ دقیقهای، دو بار در هفته، به مدت ۱۰ هفته برای شناختی-رفتاری و ۴ هفته برای راهحلمحور بود. دادهها با پرسشنامههای استرس ادراک شده، تحمل پریشانی و تنظیم هیجان گردآوری شد و تحلیل با SPSS ۲۶ و آزمونهای واریانس با اندازهگیری مکرر و تعقیبی بونفرونی انجام گرفت.
یافتهها: هر دو مداخله نسبت به گروه گواه باعث بهبود معنادار استرس، تحمل پریشانی و مؤلفههای تنظیم هیجان شدند (P≤0/05). آزمون تعقیبی نشاندهنده تغییرات معنادار در پسآزمون و پیگیری بود. گرچه گروه شناختی-رفتاری در اغلب مؤلفهها کمی بهتر عمل کرد، تفاوت بین دو مداخله معنادار نبود (P>0/05). اثرات درمانی در هر دو گروه پایدار ماند.
نتیجهگیری: درمانهای شناختی-رفتاری و راهحلمحور در بهبود استرس ادراک شده، تحمل پریشانی و تنظیم هیجان دختران نوجوان طلاقدیده مؤثر و پایدار هستند. استفاده از این مداخلات در مدارس و مراکز مشاوره برای پیشگیری و حمایت توصیه میشود.
شمارهی مقاله: 10
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1404/4/14 | پذیرش: 1405/5/1
| بازنشر اطلاعات |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |