گروه روان شناسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران. ، faeze.jahan@gmail.com
چکیده: (19 مشاهده)
زمینه: طلاق پدیدهای چندعاملی است که میتواند آسیبهای شناختی، هیجانی، اجتماعی و روانشناختی بسیاری را برای زوجین در پی داشته باشد.
هدف: هدف پژوهش بررسی اثربخشی درمان هیجانمدار مبتنی بر شفقت بر انسجام روانی، انعطافپذیری کنشی و تحمل پریشانی در زنان در معرض طلاق بود
روش:
روش پژوهش بر مبنای هدف، کاربردی و از منظر گردآوری دادهها جزء تحقیقات کمی و از نوع نیمه آزمایشی، با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل همراه با پیگیری بود. نمونه 45 نفر از بین زنان در معرض طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی شهر تهران انتخاب که در دو گروه درمان هیجانمدار مبتنی بر شفقت و گروه کنترل تقسیم شدند. شرکت کنندگان پرسشنامههای انسجام روانی(SCQ) فلنسبرگ-مدسن و همکاران(2006)، مقیاس انعطافپذیری کنشی(RISC) کانر و دیویدسون(2003) و مقیاس تحمل پریشانی(DTS) سیمونز و گاهر(2005) را تکمیل کردند. داده ها با روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و با نرم افزار SPSS نسخه 28 تجزیه و تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج نشان داد که درمان هیجانمدار مبتنی بر شفقت بر انسجام روانی، انعطافپذیری کنشی و تحمل پریشانی در مرحله پسآزمون تاثیر داشته است و تداوم این تاثیر در مرحله پیگیری را نیز در برداشته است.
نتیجهگیری:
با توجه به یافته ها می توان نتیجه گرفت که انسجام روانی، انعطافپذیری کنشی و تحمل پریشانی در زنان در معرض طلاق می تواند تحت تاثیر درمان هیجانمدار مبتنی بر شفقت قرار گیرد.
شمارهی مقاله: 13
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1404/5/4 | پذیرش: 1405/9/1
| بازنشر اطلاعات |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |