گروه روانشناسی، واحد تربت جام، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت جام، ایران ، saremi@iautj.ac.ir
چکیده: (30 مشاهده)
زمینه: اختلال شخصیت وسواسی- جبری یک اختلال پیچیده و چندوجهی است که میتواند عمیقاً بر جنبههای مختلف زندگی فرد تأثیر بگذارد. پیشینۀ پژوهشی نشان میدهد علیرغم استفاده از درمانهای متعدد برای کاهش علائم بالینی در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت وسواسی- جبری، تا کنون اثربخشی طرحواره درمانی بافتاری و درمان بینفردی فراشناختی بر بهبود ویژگیهای بالینی این دسته از بیماران، مورد مقایسه قرار نگرفته است.
هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی مقایسۀ اثربخشی طرحواره درمانی بافتاری و درمان بینفردی فراشناختی بر بهبود ویژگیهای بالینی دراختلال شخصیت وسواسی- جبری بود.
روش: روش این پژوهش، نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه و پیگیری دو ماهه بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل تمامی مراجعان مبتلا بـه اختلال شخصیت وسواسی- جبری بود کـه در سال 1404-1403 به مطبهای روانپزشکی شهر مشهد مراجعه کرده بودند و تشـخیص اختلال شخصیت وسواسی- جبری دریافت کرده بودند که با روش نمونهگیری هدفمند از بین آنها، 36 نفر انتخاب شدند. سپس این افراد به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه ( هر گروه 12 نفر) گمارش شدند. دادههای این پژوهش با استفاده از پرسشنامه اختلال شخصیت وسواسی- جبری (مارتوکویچ، 2010) جمعآوری شدند. گروه آزمایش اول، درمان بینفردی فراشناختی (دیماجیو و همکاران، 2018) و گروه آزمایش دوم، طرحواره درمانی بافتاری (رودیگر و همکاران، 2018) را طی برنامۀ 16 جلسهای (هر جلسه 90 دقیقه) دریافت کردند. برای تحلیل دادهها از روش تحلیل واریانس آمیخته با اندازهگیری مکرر با بهرهگیری از نرمافزار SPSS-27 استفاده شد.
یافتهها: نتایج نشان داد طرحواره درمانی بافتاری و درمان بینفردی فراشناختی بر بهبود ویژگیهای بالینی افراد مبتلا به اختلال شخصیت وسواسی- جبری مؤثر بودند، ولی اثربخشی طرحواره درمانی بافتاری بیشتر از درمان بینفردی فراشناختی بود (05/0P<).
نتیجهگیری: با توجه به تایید اثربخشی بیشتر طرحواره درمانی بافتاری در این پژوهش، پیشنهاد میشود متخصصان بالینی، طرحواره درمانی بافتاری را در درمان اختلال شخصیت وسواسی- جبری بیشتر مدنظر قرار دهند.
شمارهی مقاله: 15
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1404/5/18 | پذیرش: 1405/5/10 | انتشار: 1405/9/1
| بازنشر اطلاعات |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |