گروه مشاوره، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. ، Reza.saffarian1965@gmail.com
چکیده: (31 مشاهده)
زمینه: اختلال شخصیت مرزی (BPD) با نقص در انعطافپذیری هیجانی همراه است و درمانهایی مانند ذهنیسازی (MBT) و دلبستگیمحور (ABT) برای بهبود آن طراحی شدهاند. اگرچه هر دو روش بر تنظیم هیجانات و روابط تأکید دارند، اما مقایسه مستقیم اثربخشی آنها بر انعطافپذیری هیجانی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است.
هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه تأثیر دو روش درمانی ذهنیسازی و دلبستگیمحور بر بهبود انعطافپذیری هیجانی در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بود.
روش: روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه و پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مراجعه کننده به مراکز روانشناختی شهر مشهد در سال 1403 بود که از میان آنها با توجه به ملاکهای ورود با روش نمونهگیری در دسترس 45 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در گروه های آزمایش و گواه گمارده شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل مقیاس اختلال شخصیت مرزی (بوهاس و همکاران، 2007) پرسشنامه انعطاف پذیری هیجانی (رشید و بیات، 1398) بود. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر در نرم افزار SPSS نسخه 26 مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافته ها: نتایج نشان داد هر دو روش درمانی در بهبود انعطافپذیری هیجانی در سطح معناداری 05/0 مؤثر بودند، اما درمان دلبستگیمحور تأثیر بیشتری بر انعطافپذیری هیجانی داشت (05/0P <). بهبودهای حاصل شده در مرحله پیگیری نیز پایدار بودند.
نتیجهگیری: یافتههای این مطالعه میتواند به درمانگران کمک کند تا با آگاهی بیشتری بین دو مداخله ذهنیسازی و دلبستگیمحور انتخاب کنند و متناسب با ویژگیهای بالینی بیماران، مؤثرترین روش را برای بهبود انعطافپذیری هیجانی در اختلال شخصیت مرزی به کار گیرند. این امر به طراحی پروتکلهای درمانی هدفمندتر و افزایش اثربخشی مداخلات رواندرمانی در این جمعیت بالینی منجر خواهد شد.
شمارهی مقاله: 19
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1404/7/10 | پذیرش: 1405/5/10 | انتشار: 1405/9/1
| بازنشر اطلاعات |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |