استادیار، گروه روانشناسی، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، شهر قدس ، ایران ، sa.saedi@yahoo.com
چکیده: (48 مشاهده)
زمینه: درد مزمن، به ویژه در زنان، علاوه بر پیامدهای جسمانی، با مشکلات هیجانی و روانشناختی قابل توجهی همراه است که کیفیت زندگی و عملکرد روزمره را تحت تأثیر قرار میدهد.
هدف: هدف این پژوهش، بررسی اثربخشی شفقتدرمانی بر ناگویی هیجانی و عدم تحمل بلاتکلیفی در زنان مبتلا به درد مزمن بود.
روش: روش پژوهش، طرح نیمه آزمایشی به شیوۀ پیشآزمون-پسآزمون و پیگیری 45 روزه با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان مبتلا به درد مزمن مراجعه کننده به متخصصین طب تسکینی و درد شهر خرم آباد در سال 1404 بودند که از بین آنها 40 نفر از طریق نمونه گیری هدفمند و با توجه به معیارهای ورود به پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت شفقت درمانی (جانسون، 2008) به مدت 8 جلسه 90 دقیقهای قرار گرفت. ابزار پژوهش پرسشنامههای ناگویی هیجانی تورنتو-20 (بگبی و همکاران، 1994) و عدم تحمل بلاتکلیفی (فریستون و همکاران، 1994) بودند. دادهها با تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در SPSS نسخه 26 تحلیل شدند.
یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد شفقت درمانی بهطور معناداری باعث کاهش نمرات ناگویی هیجانی و عدم تحمل بلاتکلیفی در گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه شد (01/0p<). نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی نیز حاکی از آن بود که این تأثیر درمانی هم در مرحله پسآزمون و هم در مرحله پیگیری نسبت به پیشآزمون معنادار بود، اما تفاوت معناداری بین مراحل پسآزمون و پیگیری مشاهده نشد، که نشاندهنده پایداری نتایج مداخله در طول زمان است.
نتیجهگیری: با توجه به نتایج پژوهش، پیشنهاد میشود ضمن توجه به جنبههای روانشناختی و هیجانی، در برنامههای درمانی زنان مبتلا به درد مزمن از مداخلات مبتنی بر شفقت جهت ارتقای کیفیت زندگی و عملکرد روزمره استفاده شود.
شمارهی مقاله: 17
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1405/2/23 | پذیرش: 1407/2/10
| بازنشر اطلاعات |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |