دانشگاه پیام نور ، farideh.vaysi1819@gmail.com
چکیده: (24 مشاهده)
زمینه: باجگیری عاطفی بهمثابه نوعی کنترل هیجانی و تهدید روانی، میتواند از طریق تغییر الگوهای ارتباطی، زمینهساز افت تعاملات بازتابی، همدلی و رضایت زناشویی شود.
هدف: هدف این مطالعه ارائه مدل ساختاری باج گیری عاطفی و ظرفیت ذهنی سازی در زوجین: نقش واسطه ای الگوهای ارتباطی
بود.
روش: . روش پژوهش، توصیفی–همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین دانشجو در دانشگاههای غیرانتفاعی شهر تهران بود. نمونهای به حجم نفر با روش نمونهگیری دردسترس و با در نظر گرفتن معیارهای ورود و خروج انتخاب شد. ابزار گردآوری دادهه، پرسشنامه باجگیری عاطفی (فووارد، 1997)، پرسشنامه الگوهای ارتباطی (CPQ) (چریستنسن و سولاوی، 1984) و پرسشنامه ظرفیت ذهنیسازی (RFQ) (فوناگی و همکاران، 2016) استفاده شد. برای تحلیل دادهها، از از نرم افزار SPSS و نرمافزار LISREL استفاده شد.
یافتهها: نتایج نشان داد اثرات مستقیم و غیرمستقیم بازه اطمینان ۹۵% معنادار بوده است و شاخصهای برازش، نشاندهنده برازش مطلوب مدل بودند. همچنین نتایج نشان داد، باجگیری عاطفی اثر مستقیم منفی و معناداری بر ظرفیت ذهنیسازی دارد (01/0p<). همچنین، اثرات غیرمستقیم از طریق الگوهای ارتباطی گفتوگو (p<0.05)، اجتنابی (p<0.01) و مطالبهگری (p<0.01) معنادار بود. بهطور کلی، افزایش باجگیری عاطفی با کاهش گفتوگو و افزایش الگوهای اجتنابی و مطالبهگری، ظرفیت ذهنیسازی را تضعیف میکند.
نتیجهگیری: یافتهها حاکی از آن است که باجگیری عاطفی نهتنها مستقیماً ظرفیت ذهنیسازی زوجین را کاهش میدهد، بلکه با تغییر الگوهای ارتباطی، بهصورت غیرمستقیم نیز این ظرفیت را تضعیف میکند. این نتایج اهمیت مداخلات مبتنی بر ذهنیسازی و آموزش مهارتهای ارتباطی سازنده را در بهبود روابط زوجی و کاهش پیامدهای منفی باجگیری عاطفی برجسته میسازد
شمارهی مقاله: 8
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1405/5/15 | پذیرش: 1405/9/1
| بازنشر اطلاعات |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |