پاییز 1399(مهر)                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


چکیده:   (111 مشاهده)
زمینه: مطالعات پیشین به تاثیر روش تجسم ­سازی تخیلی  و بررسی طرحواره رهاشدگی و کاهش وابستگی بین فردی پرداخته ­اند.اما تاثیر روش تجسم ­سازی تخیلی در فعال­سازی طرحواره رهاشدگی و کاهش وابستگی بین فردی در افراد دارای سبک‌های مقابله اجتناب و جبران افراطی مغفول مانده است. هدف: تعیین تأثیر روش تجسم ­سازی تخیلی در فعال سازی طرحواره رهاشدگی و کاهش وابستگی بین فردی در افراد دارای سبک­ های مقابله اجتناب و جبران افراطی بود. روش: پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی و طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان دارای سبک ­های مقابله اجتناب و جبران افراطی شهرستان تهران بود که 24 نفر بصورت هدفمند به عنوان نمونه انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دوگروه آزمایشی و گواه (12 نفر) گمارش شدند. ابزار پژوهش عبارتند از: طرحواره رهاشدگی (یانگ، 2003)، وابستگی بین فردی (هرشفیلد و همکاران، 1977) و مداخله تجسم ­سازی تخیلی (لاجوردی، میرزاحسینی و منیرپور، 1397). تحلیل داده­ ها با استفاده از روش کواریانس انجام شد. یافته­ ها: نتایج نشان داد که تفاوت معناداری در پس ­آزمون طرحواره رهاشدگی و وابستگی فردی بین دو گروه آزمایش و گواه وجود دارد و روش تجسم­ سازی تخیلی در فعال­ سازی طرحواره رهاشدگی و کاهش وابستگی بین ­فردی افراد دارای سبک­ های مقابله ­ای اجتناب و جبرانی افراطی مؤثر است (p≤ 0/001). نتیجه ­گیری: روش تجسم­ سازی تخیلی باعث فعال سازی طرحواره رهاشدگی و کاهش وابستگی بین فردی افراد دارای سبک ­های مقابله اجتناب و جبران افراطی شد.
متن کامل [PDF 567 kb]   (28 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1398/8/9 | پذیرش: 1398/12/17 | انتشار: 1399/7/10

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم روانشناختی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Journal of psychologicalscience

Designed & Developed by : Yektaweb