دوره 13، شماره 52 - ( 12-1393 )                   جلد 13 شماره 52 صفحات 504-490 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشگاه تهران
چکیده:   (1628 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف شناخت کارآیی آموزش حل مسأله اجتماعی بر کاهش مشکلات رفتاری بین‌فردی، بهبود کارکردهای اجرایی و افزایش توانش حل مسأله در روابط بین‌فردی در دانش ­آموزان دیرآموز انجام گرفته است. نمونۀ پژوهش 21 دانش­آموز (11 دختر و 10 پسر) پایۀ چهارم و پنجم بود. برنامۀ حل مسأله به‌صورت گروهی، دو جلسه در هفته و طی سه ماه، آموزش داده شد. برای ارزیابی برنامه از مقیاس راه‌حل‌‌های مختلف و آزمون برج لندن استفاده گردید. همچنین، با روش مشاهده نظام ­دار رفتارهای مشکل‌ساز بین‌فردی شامل شکایت کردن، بحث و مجادله، زورگویی و تهدید، پرخاشگری و عدم رعایت نوبت در سه مرحله خط پایه، مداخله و پیگیری در کلاس مشاهده و ثبت شدند. نتایج آزمون t وابسته نشان می‌دهد که برنامه در افزایش ارائه راه‌حل‌ها و طبقات راه­حل­ها و حل مسأله مؤثر بوده و تفاوت میانگین­ها معنادار می‌باشد. همچنین نتایج تحلیل اندازه‌گیری‌های مکرر برای رفتارهای مشکل­ساز نشان داد که تفاوت میانگین­ها در سه مرحله خط پایه، مداخله و پیگیری برای رفتارهای شکایت کردن، بحث و مجادله و عدم رعایت نوبت معنادار است. بنابراین آموزش در کاهش این رفتارهای مشکل‌ساز بین‌فردی مؤثر بوده است. البته نتایج تحلیل داده‌ها، تفاوت معناداری در میانگین­های رفتار زورگویی و تهدید و پرخاشگری نشان نداد.
متن کامل [PDF 342 kb]   (941 دریافت)    
نوع مطالعه: كاربردي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1398/6/29 | پذیرش: 1398/6/29 | انتشار: 1398/6/29

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.