آدرس ایمیل خود را وارد نمایید
ثبت
پیام خود را بنویسید
بهار 1405ا(خرداد)ج،
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه اراک، اراک، ایران ، moosavipour@araku.ac.ir
چکیده: (7 مشاهده)
زمینه: در نوجوانان ناتوانی در موقعیت های اجتماعی و درگیر شدن در استرس و فشارهای نوجوانی تا حدود زیادی به ناتوانی در تنظیم هیجان نسبت داده شده است و این ناتوانی حتی می تواند به صورت خودزنی غیرانتحاری در نوجوانان نشان داده شود. با توجه به اینکه منبع آسیبپذیری رفتارهایی مانند خودزنی غیرانتخاری تا حدودی به ناتوانی در تنظیم هیجانها برمیگردد، درمان فراتشخیصی یکپارچهنگر، این ادعا را دارد که تنظیم هیجان را به عنوان یک عامل فراتشخیصی مبنای مداخله قرار داده است.
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر بر تنظیم هیجان و خودزنی غیرانتحاری نوجوانان دختر انجام شد.
روش: روش پژوهش نیمهآزمایشی ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘﻴﺶآزﻣﻮن_ﭘﺲآزﻣﻮن و ﮔـﺮوه گواه با دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل نوجوانان دختر پایه دهم و یازدهم هنرستانهای شاخه کار و دانش شهر اراک در سال 1403 بود. حجم نمونه شامل 51 نفر (گروه گواه 26 نفر و گروه آزمایش 25 نفر) بود که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه جایگذاری شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (گرتز و رومر، 2004) و سیاهه آسیب به خود (سانسون و همکاران، 1998) بود. گروه درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر (بارلو و همکاران، 2017) 12 جلسه یک ساعته مداخله دریافت کردند. گروه گواه هیچ گونه مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر در نرمافزار SPSS نسخه 27 تحلیل شد.
یافتهها: نتایج نشان داد درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر بر تنظیم هیجان و خودزنی غیرانتحاری در مقایسه با گروه گواه اثربخشی معناداری داشته است (05/0>P) و این نتایج در مرحله پیگیری حفظ شد.
نتیجهگیری: با استفاده از درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر میتوان مداخلهای کارآمد برای بهبود تنظیم هیجان و خودزنی غیر انتحاری در نوجوانان درگیر این اختلالها استفاده کرد.
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر بر تنظیم هیجان و خودزنی غیرانتحاری نوجوانان دختر انجام شد.
روش: روش پژوهش نیمهآزمایشی ﺑﺎ ﻃﺮح ﭘﻴﺶآزﻣﻮن_ﭘﺲآزﻣﻮن و ﮔـﺮوه گواه با دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل نوجوانان دختر پایه دهم و یازدهم هنرستانهای شاخه کار و دانش شهر اراک در سال 1403 بود. حجم نمونه شامل 51 نفر (گروه گواه 26 نفر و گروه آزمایش 25 نفر) بود که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه جایگذاری شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (گرتز و رومر، 2004) و سیاهه آسیب به خود (سانسون و همکاران، 1998) بود. گروه درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر (بارلو و همکاران، 2017) 12 جلسه یک ساعته مداخله دریافت کردند. گروه گواه هیچ گونه مداخلهای دریافت نکرد. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر در نرمافزار SPSS نسخه 27 تحلیل شد.
یافتهها: نتایج نشان داد درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر بر تنظیم هیجان و خودزنی غیرانتحاری در مقایسه با گروه گواه اثربخشی معناداری داشته است (05/0>P) و این نتایج در مرحله پیگیری حفظ شد.
نتیجهگیری: با استفاده از درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر میتوان مداخلهای کارآمد برای بهبود تنظیم هیجان و خودزنی غیر انتحاری در نوجوانان درگیر این اختلالها استفاده کرد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |
This work is licensed under the Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)