آدرس ایمیل خود را وارد نمایید
ثبت
پیام خود را بنویسید
بهار 1405ا(خرداد)ج،
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، خرم آباد، ایران ، sepahvandi.mo@lu.ac.ir
چکیده: (10 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی، فراشناخت و درمان بین فردی (IPT) بر ابرازگری هیجانی مثبت در دانشجویان دارای علائم اضطراب اجتماعی مرکز آموزش عالی کاشمر انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل دانشجویان مبتلا به اضطراب اجتماعی در مرکز آموزش عالی کاشمر در سال تحصیلی 03-1402 بودند. از بین کلیه دانشجویانی که درگیر علائم اضطراب اجتماعی بودند و در پرسشنامه اضطراب اجتماعی نمره بالاتر از نمره برش به دست آورند. تعداد 60 نفر به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب و در چهار گروه به صورت تصادفی جایگزین شدند؛ ابتدا هر چهار گروه به پرسشنامه ابرازگری هیجانی کینگ و امونز (1990) پاسخ دادند (پیش آزمون). گروههای آزمایش اول تحت 8 جلسه طرح واره درمانی غلامرضایی و طهرانچی (1395)؛ گروه آزمایش دوم تحت 8 جلسه درمان بین فردی (اوشی و همکاران، 2015) و گروه سوم تحت 8 جلسه فراشناختی ولز (2009) قرار گرفتند و گروه کنترل مداخلهای دریافت نکردند. در پایان آزمودنیها به ابزارهای پژوهش پاسخ دادند (پس آزمون). اطلاعات گردآوری شده با نرم افزار spss و تحلیل کواریانس یک متغیره و چند متغیره و آزمونهای پس مقایسهای تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد هر سه شیوه درمانی بر کاهش ابرازگری هیجان تأثیر معناداری دارد. همچنین آزمون تعقیبی بنفرنی نشان داد که تفاوت سه روش طرحواره درمانی، درمان فراشناخت و درمان بین فردی (IPT) در میزان اثر بخشیها در درمان ابرازگری هیجانی معنی دار نیست (05/0<P-vlue).
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |
This work is licensed under the Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)