آدرس ایمیل خود را وارد نمایید
ثبت
پیام خود را بنویسید
دوره 25، شماره 162 - ( تابستان 1405(شهریور)، 1405 )
جلد 25 شماره 162 صفحات 17-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Mohammadi H, Moradi O, Zandi F, Goudarzi M. (2026). The Effectiveness of Positive Parenting Training on Parent-Child Conflicts and Parental Self-Efficacy of Mothers of Children with Autism Spectrum Disorder. Journal of Psychological Science. 25(162), : 13 doi:10.66224/jps.25.162.13
URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-2997-fa.html
URL: http://psychologicalscience.ir/article-1-2997-fa.html
محمدی حسنا، مرادی امید، زندی فرزاد، گودرزی محمود.(1405). اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت بر تعارضات والد-فرزند و خودکارآمدی والدینی مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مجله علوم روانشناختی 25 (162) :17-1 10.66224/jps.25.162.13
گروه مشاوره خانواده، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی ، سنندج ، ایران ، omidmoradi@iau.ac.ir
چکیده: (31 مشاهده)
زمینه: اختلال طیف اوتیسم یک اختلال نورولوژیکی است موجب اختلال در تعاملات اجتماعی و رفتار کودک شده و فشار روانی زیادی بر والدین به ویژه مادران وارد می کند. با وجود نقش قرزندپروری مثبت در بهبود تعاملات والد- فرزند و خودکارآمدی والدینی، پژوهش های اندکی اثربخشی آن را در میان کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بررسی کرده اند.
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت بر تعارضات والد-فرزند و خودکارآمدی والدینی در مادران دارای کودکان اختلال طیف اوتیسم انجام شد.
روش: این پژوهش به روش شبه آزمایشی ، با گروه آزمایش و گواه با پیگیری دو ماهه انجام شد. جامعه آماری شامل تمام مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مراجعه کننده به مراکز سازماندهی، درمان و توانبخشی اختلالات اوتیستیک شهر کرمانشاه در سال 1403 بود. تعداد 30 مادر با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و با شیوه تصادفی در گروههای آزمایش و گواه گمارش شدند (15 مادر در گروه آزمایش و 15 مادر در گروه گواه). مادران گروه آزمایش، آموزش فرزندپروری مثبت به صورت هفته ای یک بار و در 8 جلسه 90 دقیقهای دریافت نمودند. از پرسشنامه تعارضات والد-فرزند(اشتراوس،1990) و پرسشنامه خودکارآمدی والدینی(دومکا و همکاران،1996) استفاده شد. دادههای حاصل با تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرمافزار آماری SPSS23 تجزیه و تحلیل شد.
یافتهها: نتایج نشان داد که آموزش فرزندپروری مثبت تأثیر معناداری بر کاهش تعارضات والد–فرزند (F=28.42، η²=0.54، P<0.001) و افزایش خودکارآمدی والدینی (F=37.13، η²=0.60، P<0.001) در مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم داشته است (P<0.001). و این تغییرات در مرحله پیگیری 2 ماهه نیز حفظ شد و تفاوتی بین پس آزمون و پیگیری مشاهده نشد(P<0.001) .
نتیجهگیری: آموزش فرزندپروری مثبت با کاهش تعارضات والد- فرزند و افزایش خودکارآمدی والدینی، می تواند رویکرد موثری بر بهبود تعاملات خانوادگی در مادران کودکان مبتلا به اوتیسم باشد. این مداخله با آموزش مهارت های ارتباطی و مدیریت هیان، قابلیت استفاده گسترده در کلینیک ها، مراکز مشاوره و برنامه سلامت روان خانواده محور را دارد.
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت بر تعارضات والد-فرزند و خودکارآمدی والدینی در مادران دارای کودکان اختلال طیف اوتیسم انجام شد.
روش: این پژوهش به روش شبه آزمایشی ، با گروه آزمایش و گواه با پیگیری دو ماهه انجام شد. جامعه آماری شامل تمام مادران دارای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مراجعه کننده به مراکز سازماندهی، درمان و توانبخشی اختلالات اوتیستیک شهر کرمانشاه در سال 1403 بود. تعداد 30 مادر با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و با شیوه تصادفی در گروههای آزمایش و گواه گمارش شدند (15 مادر در گروه آزمایش و 15 مادر در گروه گواه). مادران گروه آزمایش، آموزش فرزندپروری مثبت به صورت هفته ای یک بار و در 8 جلسه 90 دقیقهای دریافت نمودند. از پرسشنامه تعارضات والد-فرزند(اشتراوس،1990) و پرسشنامه خودکارآمدی والدینی(دومکا و همکاران،1996) استفاده شد. دادههای حاصل با تحلیل واریانس آمیخته با استفاده از نرمافزار آماری SPSS23 تجزیه و تحلیل شد.
یافتهها: نتایج نشان داد که آموزش فرزندپروری مثبت تأثیر معناداری بر کاهش تعارضات والد–فرزند (F=28.42، η²=0.54، P<0.001) و افزایش خودکارآمدی والدینی (F=37.13، η²=0.60، P<0.001) در مادران دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم داشته است (P<0.001). و این تغییرات در مرحله پیگیری 2 ماهه نیز حفظ شد و تفاوتی بین پس آزمون و پیگیری مشاهده نشد(P<0.001) .
نتیجهگیری: آموزش فرزندپروری مثبت با کاهش تعارضات والد- فرزند و افزایش خودکارآمدی والدینی، می تواند رویکرد موثری بر بهبود تعاملات خانوادگی در مادران کودکان مبتلا به اوتیسم باشد. این مداخله با آموزش مهارت های ارتباطی و مدیریت هیان، قابلیت استفاده گسترده در کلینیک ها، مراکز مشاوره و برنامه سلامت روان خانواده محور را دارد.
شمارهی مقاله: 13
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط مجوز کرییتیو کامنز (CC BY-NC-ND) قابل بازنشر است. |
This work is licensed under the Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0)